اردیبهشتی ته نشین شده

2011-08-22T18:57:00.000+10:00

خداحافظی

جمعه مرخصی بودم که برم یه جای دیگه بابت کاری که داشتم.از دو سه هفته پیش مرخصی گرفته بودم.

هفته پیش همکارا جمع شدن تو اتاق من (یه جای دنجه اتاقم) که برنامه ریزی کنیم برای جشن بازنشستگی یکی از همکارا.اونم کی؟ دقیقا روز مرخصی من.

اولش خیلی غصه خوردم ، چون این همکاری که میره خیلی دوست دارم.منو یاد پدرم میندازه همیشه.یه وقتایی میاد اول راهرو وایمیسه جایی که فقط من میتونم ببینمش و کسایی که تو اون دو تا اتاق دیگه هستن نمیتونن.بعد با انگشتش علامت میده که بیا.منم خرامان خرامان میرم تو اتاقشون ، بعد یهو شیرینی خامه‌ای میده یا یه باکس خوشگل یا یه خودکار تکون تکونی و ...کلا همیشه کاراش دل منو پر پروانه میکنه.شاید تو طول یه هفته با هم 10 تا جمله هم رد و بدل نکنیم ها ولی رابطه‌امون عمقیه با هم.بیشتر با لبخند و دست تکون دادن و دل ضعفه همراهه تا کلام.

پنجشنبه ای "دَن" بهم گفت خیلی حیفه که فردا نیستی.گفتم اولش خودم هم خیلی دلم سوخت که نیستم.گفت اینقدر هم احساساتیه این بشر که فردا مطمئنا با بغض و اشک و اینا مراسم برگزار میشه.گفتم پس کلا خوشحالم که نیستم.

گفت واقعا؟؟؟ گفتم حتی نمیتونی تصور کنی که فکر کردن به مراسم خداحافظی هم حال منو بد میکنه.من خسته‌ام از این مراسم.به اندازه کافی خداحافظی‌های سوزناک داشتم با عزیزترین آدمهای دور و ورم.ظرفیتم یه جورایی تکمیله.

گفت پس امیدوارم امروز که بغلش میکنی چشماش خیس نشه.گفتم برای من هم همن رو بخواه.با خنده بدجنسانه گفت نه!!! میخوام ببینم چه شکلی میشی.

یه ذره مونده بود ساعت کارم تموم شه رفتم سراغش.فکر کنم میدونست که رفتم خداحافظی کنم چون تا رفتم بغلم کرد و گفت دلم برات حتما خیلی تنگ میشه.همین کافی بود که من لال شم و نتونم هیچی بگم.حس میکردم اگه دهنم رو باز کنم چشمم سرریز میکنه.

منم فقط سفت بغلش کردم و تو دلم گفتم حالا 2 برابر دلم برای برای پدرم تنگ میشه.کادوش رو که بهش دادم چشماش سرریز شد.بهش گفتم هـــــــــــــــــــــی اگه اینجوری پیش بره خداحافظیمون ، همیشه تصویر یه دختر اشکو با مماخ آویزون از من میاد تو ذهنت.کلی خندید .گفت این کادو چیه؟؟ تو همیشه شیطونی این بار هم مثل همیشه منو غافلگیر کردی.گفتم دارم مجبورت میکنم همیشه منو یادت باشه.یه بغل و بوس سفت دیگه کردمش و براش یه دنیا آرزوی خوب کردم.

سوار فردی که شدم هی منتظر بودم مدل زار زدنی گریه‌ام بیاد ولی نیومد خدارو شکر.مدل آدمیزادی 2 قطره اشک چکوندم.

بعد با خودم هی دارم فکر میکنم که چقد حدم پر شده بابت یه سری چیزا.بعد هی از خودم حرصم میگیره.هنوزم صبری دارم (ریا نباشه) تو مایه های صبر ایوب‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ها ولی از درون دچار تخریب اتمی میشم.باز هنوز خوشحالم که آثار بیرونیش خیلی کمه و کسی متوجه نمیشه اصلا ولی ترسم از اینه که هی این درونی ها بخواد به بیرونی‌‌‌ها بچربه اونوقته که با خودم دچار یه جنگ اساسی مجبورم بشم.

پ.ن1: یه وقتایی هست که برای بعضی مشکلات یا پیش‌آمدها ، فقط میشه صبر کرد و سپردشون به زمان.یعنی خودت رو حلق آویز هم بکنی چیزی تغییر نمیکنه.پس این که آدم آروم باشه نشونه بیخیالی نیست ،نشونه اینه که آدمیه که بلده تو یه سری موقعیت های کوفتی آرامش خودش رو حفظ کنه.همین.

پ.ن2:همیشه سکوت علامت رضایت نیست،

شاید یکی داره خفه میشه پشت یه بغض!!!!!

2011-08-07T16:16:00.001+10:00

خوش گذرونی

رفتم خوش گذرونی آخر هفته ای.بعد از مدتها.این بعد از مدتها که میگم بر میگرده به آخرین باری که برگشته بودم وطن و شب های خوش گذرونی با دخترها . اینجا اون حسِ هیچ وقت نبود تا این که با اصرار یکی از همکارا بالاخره تن به این خوش گذرونی دادم.بهم یه دنیا خوش گذشت، بعد یهو وقتی شروع کردیم نظر دادن و کمک کردن به همدیگه که چی بپوشیم ( من البته حاضر بودم ، صاحب خونه و یکی دوتا از دخترها هنوز حاضر نبودن) و چه خنرز پنزری به خودمون آویزون کنیم و چی الان بخوریم و رسیدیم بار اونجا چی بخوریم و .... من پرت شدم تو دنیای خودم و دخترها.یه جوری که اصلا دیگه انگار اونجا و با اونها نیستم.به خودم که اومدم دلم پر از دلتنگی بود.داشت بهم یه دنیا خوش میگذشت ولی یه جای کار می لنگید.اینایی که داشتم باهاشون خوش میگذروندم ، دخترها نبودن. هی به خودم گفتم این یعنی خودآزاری از نوع حاد.بیا بیرون از فضا. هر چی اینا یخشون بیشتر آب میشد و به من نزدیک تر میشدن. من دلم بیشتر آشوب میشد.اولاش سعی داشتن که خیلی اتو کشیده حرف بزنن و رفتار کنن و هی سوالهای خیلی خصوصی نپرسن ازم.ولی طبق معمول همیشه که من زود بر میخورم با آدمهای جدید ، به نیم ساعت نکشید که شروع شد حرفای صمیمانه و سوالهاشون.بعد هم که قرار شد بزنیم بیرون و با 2 تا ماشین بریم و اونایی که سرپا هستن رانندگی کنن که یکیش من بودم این شد که نشد همونجا بزنم به چاک. تا در پاب که رفتیم من به دوستم گفتم من نیام بد میشه؟ گفت نه ولی چرا؟ گفتم یه کم دل و رودم ریخته بهم بسکه قر و قاطی خوردم.و اینگونه بود که الواطی رو نصفه و نیمه ول کردم و برگشتم به آغوش خانواده.

بعضی کارها هست بس که با یه گروه خاصی انجامش دادی دیگه ثبت شده به نام اون گروه.برای من این نوع خوش گذرونی مختص گروه دخترهاست.خوب نیست ها ولی هربار که سعی کردم نشد که نشد. هر بار یه جای کار لنگید.

آدم دور که میشه خاطره هاش پررنگ تر و برجسته تر هم میشن.در عین حال که دوست ندارم فقط با خاطره هام زندگی کنم ، دوست هم ندارم بعضی از خاطره هام رو دست کاری کنم و آدم های جدیدی رو بیارم توش. اینه که با این گروه جدیدِ پر انرژی دوست داشتنی دارم ماجراهای جدید میسازم.مدل خوشگذرونیم رو باهاشون عوض کردم.اینجوری هیچ خاطره ای هم قلقلک داده نمیشه.یعنی همچین آدم خاطره حفظ کنی هستم من.

پ.ن1: آدم وقتی بعد از برداشتن کلی قدم مورچه ای ، شروع میکنه به برداشتن قدم فیلی ، کلی پر وپاش کش میاد و عضله هاش میگیره ولی بعد از یکی دو روز تو خودش کلی انرژی و سرزندگی پیدا میکنه. 10 قدم فیلی .... مادام؟.....یس

پ.ن2: اشتباه می‌کنند بعضی‌ها که اشتباه نمی‌کنند!

بايد راه افتاد،

مثل رودها که بعضی به دريا می‌رسند.

بعضی هم به دريا نمی‌رسند.

رفتن، هيچ ربطی به رسيدن ندارد.

سید علی‌ صالحی

2011-05-29T16:00:00.001+10:00

مینی پیتزا با عشق

از صبح فقط یه کافی خورده بودم با یه بارِ نات و عسل. تو راه تا برسم خونه داشتم هی تصور میکردم که چه چیزهایی تو کابینت خوراکیا میتونم پیدا کنم که تا درست شدن شام منو سرپا نگه داره.فرمون ماشین رو شکل دونات شکلاتی میدیدم از زور گشنگی.

در و که باز کردم دیدم وای خونه چه بوی خوشمزه ای میده. همینجور که راکی داشت مراسم شادمانی بازگشت من به خونه رو اجاره میکرد ، از پسری پرسیدم این بوی خوشمزه چیه؟ گفت براتون یه سری چیزا درست کردم که خسته و گشنه میایین خونه بخورید.پر یه حس خیلی خیلی خوب شدم که اصلا نمیشه توصیفش کرد.

یه چیزی بود تو مایه های مینی پیتزا . روی نون تست ، کالباس و فلفل دلمه و پیاز و گوجه و پنیر ریخته بود بعد گذاشته بود تو فر . بعد از غذاهای مامانم این بهترین ، لذیذ ترین و با عشق ترین غذایی بود که به عمرم خوردم.

پ.ن1: یه خورده رفتم تو پیله .باید زمانش برسه اونوقت خودم میام بیرون. اگه قبل از موعد باشه نمیشه.یا از پیله پروانه میاد بیرون یا هیچی.حد وسط نداره.

پ.ن2:

من چیزی نمی گویم

تا بدانی در سکوت هم می توان عاشق ماند

به همین سادگی

کسی این روزها

دنبال ردپای سوزن پرگار بر صفحه نمی گردد

... دوستان

برایم پیغامی از جنس خوابهای خودم بفرستید

تمام اهالی اینجا

حکایت طوطی و بازرگان را می دانند

سیروس جمالی

2011-02-15T00:03:00.001+11:00

حافظه فقط حافظه ماهی!

از بس که حافظه ام توی اسم مثل حافظه ماهیه ، اسم این کتاب محشره رو یادم نمیاد.الان یه هفته هست که کلا یادآوری اسمش رفته روی روح و روانم.

همینی که درباره کودک درون و بزرگسال درون و بالغ درون هست.خیلی خیلی سال پیش خوندمش ولی همین چندی پیش هی یاد چیزهای خوبی که ازش یادگرفته بودم افتادم و کلی کمکم کرد.

من آدمی هستم که کودک درونم قویه، اینه که بیشتر مواقع حس و حال و کارام رو اون هدایت میکنه.اینه که وقتی یکی با یک بزرگسال نامهربون و آزاردهنده جلوم قرارمیگیره و گاها نقطه ضعف هام رو فشار میده.اولش حالم خیلی بد میشه، بغض میکنم ، گم و گور میشم و بعدترهاش که هی قضیه تکرار میشه ،بهانه جو میشم، لجباز میشم و خیلی وقتا مثل بچه گربه ها فف هم میکنم جهت دفاع از خودم.که چندش آورترین قسمت ماجراست برام.

این که به اون حد برسم که بخوام فف کنم.دقیقا میشه همونی که اون بزرگسال آزاردهنده رو خوشنود میکنه.حتی اگه تو ظاهر اینو نشون نده و اونم شروع کنه به فف های بلندتر کردن و شاید هم همه موهاشو سیخ کنه و پنجولهاشم نشون بده.ولی ته تهش به ارامش میرسه.چون سیستم اش اره بده و تیشه بگیره.

ولی من آخرش حسم میشه مثل باسن خیار.تلخ و کوفتی.

یادم اومد که از این کتاب یاد گرفته بودم که باید بتونم خیلی راحت و به موقع و به جا از همه درونی هام (کودک ، بالغ ، بزرگسال) استفاده کنم.

مثلا وقتهای مواجهه با اون بزرگسال آزاردهنده ، بالغ درونم باید عهده دار همه چی بشه.یه نگاه عاقل اندر سفیه بکنه.بعد همه چی رو دایورت کنه به قسمت تحتانی و تا جایی که میشه دورشه از اون آدم یا محل.مثلا بره یه اتاق دیگه، بره بیرون.

همه اینا هم یه شب که خیلی از خودم بدم اومده بود تو خواب یادم اومد.این جور خوابهای آموزنده ای میبینم من.

پ.ن1: هرچند که عزیز دلی همیشه میگه باید خلقت مجددی صورت بگیره تا بلکه من آدم درست درمونی بشم ، ولی من همچنان امید دارم و هی دارم با این درونی هام بازی بازی میکنم تا بلاخره هرکدوم به صورت سریع و ناخودآگاه، به وقتش سر جاشون حاضر بشن.

پ.ن2: دلم صاف نمی شود با تــو ، حالا تو هــی به مهـربانی ام دخیل ببند.

2011-02-04T22:47:00.002+11:00

خستم ولی هستم

ما که خواب بودیم ، شوهر یه نت برای من گذاشته بود که وقتی میرم خرید برای اونم یه چیزایی بخرم.پسری زودتر از من بیدار شد.منم وقتی دیدم پسری بیدار شده با اینکه خیلی بی سر و صدا داشت یه کارایی میکرد و صداش که کردم هم کلی بهم اصرار کرد تو بخواب، دیگه نتونستم بخوابم ولی تا کش بیام حسابی و دست و صورت بشورم و ... طول کشید و وقتی اومدم بیرون دیدم زیر اون نت شوهر، "لطفا " "مرسی" "بخرید" "قربانت" با یه خط خرچنگ قورباقه نوشته شده.

به پسری گفتم ای جان اینا کار توِ؟ گفت خیلی سخته فارسی.نوشتن آلفا بت اش از انگلیسی خیلی سخت تره.گفتم نه.چون تو خوندن و نوشتن انگلیسی رو بلدی این حس رو داری.حالا فارسی هم یاد بگیری برات آسون میشه نوشتن اش.

پسری شروع کرد چند تا کلمه دیگه رو کپی کنه که من دیدم داره هر کلمه رو از چپ به راست کپی میکنه.گفتم آها اینه مشکل جونم.منم اگه بخوام "لطفا" رو از چپ به راست بنویسم برام سخته.نوشتن هم مثل خوندن از راست به چپه.خلاصه که ماجرای چپ و راست ما تموم شدنی نیست.

چندی پیش ترش سر رد شدن از خیابون همین وضع بود.داشتیم میرفتیم با هم پیاده روی که پسری گفت من و راکی بریم اون ور خیابون بعد منتظر بشیم که پسری با دوچرخه اش بیاد.گفتم باشه.میدونم که بزرگ شدی و میتونی.فقط یه بار بگو چی کارا باید بکنی. پسری که گفت اول راست بعد چپ من یهو گفتم نه نه .اول چپ.پسری از اون نگاهاش به من کرد گفت اونجوری که تصادف میکنم.منم گفتم آها آفرین میخواستم ببینم حواست هست یا نه؟ بعد دوتایی کلی خندیدیم.یه چیزایی رفته تو ذهن آدم و چسبیده مثل چسب دوقلو.درسته که درعمل منم اول راست و نگا میکنم، ولی درستش برام تو ضمیر ناخودآگاهم چپه.

................

این روزا خیلی خیلی سرم شلوغ بود(یه کمی هست هنوز).یه سری اش مربوط به کارم هست که خیلی این روزها زیاده.از صبح پشت کامپوتر هستم و همش هم کارِ ، اینه که میام خونه جنازه ام.تا شام بپزم و کارای دیگه و یه کم با پسری بودن و اینا،دیگه خیلی همت کنم یه چک میل و گوگل ریدر و اخبار و فیس بوک.اونم سینه خیز.اینه که نبودم.سیل و طوفان هم سمت ما نیست فعلا خدارو شکر.گاهی خیابون پر آب میشه (2-3 روزی اینجوری بود) چندین تا درخت هم افتاد ولی درمقایسه با جاهایی که سیل و طوفان شدید هست اینا واقعا هیچه.ممنون که به یادم بودید و پرسیده بودید.ما همه خوبیم.

پ.ن1: یه وقتایی هست که بعضی از محبت ها چندش آور میشه.اون موقعی که میدونی و یه ذره هم شک نداری که طرف نه تنها ازت خوشش نمیاد ،بلکه کمی تا قسمتی هم ازت بدش میاد.بعد همین آدم بنا به شرایط خاص و وضعیت پیش اومده یا کاری که باهات داره یا احتیاجی که بهت پیدا کرده، نه تنها رفتارش باهات یهو 180 درجه عوض میشه،شروع به محبت هم میکنه.اونم قلمبه قلمبه.من خودم یا از کسی خوشم میاد یا نمیاد.(کلا تنفر برام تعریف نشده است متاسفانه یا خوشبختانه).اگه نیاد نسبت بهش یه خط صافم.در همه وضیتی همون خط صاف میمونم.اینه که کلا کهیر میزنم از محبت های این چنین.خواهشن با این حال خستگی منو دچار کهیر نکنید.مچکرم.

پ.ن2:نزدیکی دل ها کلا فاصله فیزیکی رو محو میکنه.حالا هرچقدر هم این فاصله زیاد باشه مهم نیست.چیزی که مهمه اینه که فاصله فیزیکیه، سایه نندازه رو اون نزدیکیه.که باز به نظر من اگه اون دل ها دل باشن ونزدیکیشون فقط بسته به حضور نباشه، این سایه اصلا نمیتونه که بیفته.ولی اگه نباشن این سایه میوفته که هیچ، کم کم محو میکنه هرچی که بوده و نبوده رو.

پ.ن3: قوانین علم را به هم زده ای ! نبودنت وزن دارد ! تهی … اما .. سنگین.

2010-12-19T23:22:00.000+11:00

تفاوت

خیلی کوچیک بودم شاید هنوز چهار سال ام هم نشده بود،ولی قشنگ یادمه ( خیلی قبل ترش هم یادمه) مامانم برای من و برادرم بادکنک گازی خریده بود و تقریبا دیگه دم در خونه بودیم که یه آقایی با گاری نون خشک با یه کمی فاصله از ما شروع کرد به گفتن: نووووون خشکیییییییه نممممممممکیه.

من برام تازگی داشت و آهنگ گفتنش رو دوست داشتم این بود که منم پشت سرش سعی کردم عین خودش بگم.در همین حین بادکنکم از دستم ول شد و رفت یه نقطه ریز شد تو آسمون و بعدشم محو شد کلا.اون آقا هم کل این مدت که چند دقیقه خیلی کوتاه بود ما رو مات نگاه میکرد.

من از مادرم خواستم که یه بادکنک دیگه برام بخره تا بادکنک فروش از نزدیک های خونمون دور نشده.ولی مامان گفت نه.بادکنک ات رو از دست دادی چون مشغول درآوردن ادای یه آدم دیگه شدی.ما نمیدونیم تو نگاه اون آقا چی بود شاید خیلی ناراحت شد و دلش شکست.من اون زمان اصلا حتی نمی دونستم که ادای کسی رو درآوردن یا مسخره کردن کسی چی هست.ولی یاد گرفتم که این کار درد داره و از همون خیلی بچگی ما به این روش های غیر خشانت بار یاد گرفتیم که مسخره نکنیم و ادای کسی رو درنیاریم.یادگرفتیم کاری نکنیم که کسی دردش بیاد.این شامل حال تمام جاندارن میشدو میشه برامون.مادرم درباره حیونها حتی سخت گیر تر بود چون میگفت اینا زبون هم ندارن که بتونن بگن چقد دارن اذیت میشن.

البته آدمیزاده دیگه ، ممکنه منم یه وقتایی برم رو روان یکی .این که همیشه همه رفتارها و کارها و حرفهای من برای دیگران خوشایند باشه مسخره ترین اتفاق دنیا میتونه باشه.آدمها متفاوت هستن. ممکنه همین که مسخره کردن دیگران برام کار خیلی چندش آوری به حساب میاد ، بره رو روان یه عده و به نظرشون من آدم خشک و بی مزه ای بیام.

پ.ن1: کلا احساس میکنم فقط یه آدم مریض میتونه با تک تک کلماتش سعی کنه تک تک لحظات آدم های دیگه رو زهرماری کنه.یا حتی تصور این که یکی ممکنه لحظات خوشی داشته باشه ، قلقلکش بده تا هر طور شده جوری اعصاب و روان اون آدم رو بهم بریزه که هیچ چیزی نتونه حس خوب رو به اون آدم برگردونه. اینقدر با حرف هاش و رفتاراش سیاه کنه همه چی رو که خودشم توی اون سیاهی غرق بشه.دلم میسوزه خیلی زیاد برای یه همچین کسانی.فکر میکنم همه چی رو کدر میبینن.

پ.ن2: وقتی که دست

در گردن این تنهایی غریب می اندازم

حتی دلم برای دشمنانم تنگ می شود

(گروس عبدالملکیان)

2010-12-08T22:40:00.001+11:00

موقعیت استراتژیک

این مسیری که هر روز با "راکی" راه میرم برام قسمت بندی شده اس.هر تیکه اش یه اسمی داره.مثلا "گذر سنجاقک ها" ، "گذر زنبورها" ،" گذر کرم ها" و ... بیماری اسم گذاری رو همه چی دارم.اینجوری بهم حس بهتری میدن.

یه مدتی بود که شوهر میبرد راکی رو بیرون.اینه که بعد مدتها پریروز که با هم رفتیم راه بریم ، به راکی گفتم چقد دلم برای راه رفتن با تو و این گذر ها تنگ شده بود.

خیلی عزت کشونم کرد یه نیم ثانیه وایساد نگام کرد موقع حرف زدنم.بس که این بچه میره بیرون خوشحاله.اون نیم ثانیه یعنی خیلی ها ، خیلی. هی خواستم یکی از این کرم ها رو بگیرم تو دستم که خوب معلوم شه بعد پسری عکس بندازه ولی قبول نکرد و کلی هم منو سرزنش کرد که این حشراتی که این جوری رنگی و خوشگل هستن حتما سمی هستن و تازه ممکنه بعد دست زدن بهش دچار آلرژی بشم و .... هی هم سرش رو تکون میداد.کلا دچار شرمندگی شدید شدم ، گفتم آها آفرین.میخواستم ببینم چیزایی که تو مدرسه بهتون یاد میدن با دقت گوش میدی یا نه؟؟؟؟ زود هم راهم رو کشیدم و رفتم. که مبادا بخندم، دیگه یه سر سوزن مامان بودنم هم از بین بره.

بس که اینجا حشره داره پسری تو هر ترم مدرسه کلی درباره این ها هم یاد میگیره. بعضی هاشون که اگه نیش بزنن نا جور آلرژی میدن.( پسری خودش به نیش یه نوع از پشه های اینجا آلرژی داره طفلکی) بعضی ها هم که کلا میکشن.دو جور عنکبوت داره که نیش مساوی مرگ هستن لامصب ها.

........................

به سلامتی و میمنت من در محل کار، به تمام معنا تونستم دسترسی ام رو گسترده کنم و همین امروز ریا نباشه ،سر کار گوگل ریدر را صفر کردم. بزنید اون دست قشنگه رو برام لطفا.این جور آدم موفقی هستم من.

فقط چیدمان اینجا رو اصلا دوست ندارم.میزم یه جوریه که کسی باهام کار داره از پشت سرم باید بیاد و این کلا به آدم حس نا امنی میده دیگه. امیدم نقل مکان به دفتر جدیدِ که بعد کریسمس انجام میشه.

در حال حاضر، جنوب شرقی میزم ، یه میز دیگه هست که مونیتور من رسما اگه نخواد هم تو حلقشه.

جنوب غربی هم یه اتاق تمام شیشه ای هست که رئیس بزرگ توشه.یعنی یه همچین جای کوفتی ای واقع شده میز من.

دیروز اون خانوم اولی که با من مصاحبه کرده بود اومد و ناگهانی ازم دو تا عکس انداخت.گفت برای شرکتمون ، مصاحبه های به سر انجام رسیده رو میخوایم و یه سری چیز دیگه که اصلا نزاشتن بفهمم چی میگه این همکارها.میگفتن عکست رو زیرش میخواد شماره بزنه مدل عکس زندانی ها بزنه تو آفیس اش.اون یکی میگفت نه.میزارن تو سایتشون خوبه لباست سفید و مشکیِ ، اگه راه راه بود مثل زندانیای تو فیلما بودی و ....منتظر یه سوژه بودن طفلکی ها.

امروز صبح هم گفتن صفحه اول یه روزنامه زدن عکسمو.ایشالااااااااااا که دروغ گفته باشن. شکل نخود شده بودم تو عکسم.

نپرسیدم کدوم روزنامه که وسوسه نشم برم بخرم و بشه مایه شادی خودم و اهل منزل اون عکس نخودی ام.

پ.ن1: پارسال این موقع ها بود که مادر و پدرم پیش ام بودن. شد یک سال که ندیدمشون.

پ.ن2: از دردهای کوچک است که آدم می‌نالد، وقتی ضربه سهمگین باشد، لال می‌شود آدم.

چاه بابل / رضا قاسمی

2010-11-23T23:33:00.001+11:00

برو کار می کن مگو چیست کار:

یه بار گفته بودم که بدم نمیاد که یه کار تمام وقت داشته باشم نه؟ کار یونی رو خیلی زیاد دوست دارم ولی تمام وقت نیست.اینه که نمیشه هیچ جوری روش حساب کرد.

داشتم تو یه عصری ناخودآگاه با خودم فکر میکردم که کاش این اتفاق به زودی برام بیفته.مثلا تا آخر همین هفته یک کار تمام وقت پیدا کنم.

خدا جون هم گمونم کلا هرچی کار داشت گذاشته بود زمین و داشت به فکر من گوش میداد.اینه که فرداش بهم زنگ زدن از یه جایی گفتن بیا مصاحبه.پس فرداش دوباره زنگ زدن و گفتن بسی تحت تاثیر قرارگرفتن و پسون فرداش گفتن پاشو بیا که دلمون را برده ای.

به طبع چون شروع کاره، من خیلی خیلی کم کار دارم و همون مقدار هم بصورت کاملا جو گیرانه تا قبل ساعت 11 تموم میکنم.

ساعت کاریم تا چنده اونوقت؟؟ بلی تا پنج عصر.بلا به دور ، محل کارم هم یه جایی هست شبیه گشتاپو . دریغ از این که بشه تو نت بچرخم و بلاگ هوا کنم و گوگل ریدر برم و اینا.

هر کسی با پسورد مخصوص خودش وارد سیستم میشه و بر حسب اونه که سیستم بهش اجازه میده که از چه برنامه هایی میتونه استفاده کنه از چیا نمی تونه.

حتی ساده ترین چیزها مثل چه میدونم پینت هم هر کسی نمیتونه بره توش.حالا کار خدا، من به مقدار خیلی زیادی برنامه دسترسی دارم.ولی خیر سرم از 11 صبح تا 5 عصرهر چقدر هم برم تو این برنامه ها و الکی چیز میز بسازم بازم کلی وقت زیادی میارم.الان اینقدر جوریدم کل کامپیوترم رو که بهم بگن تو فلان فلدر تو فلان درایو چی هست؟ من میتونم در کسری از ثانیه جواب بدم.

ای کسانی که در وطن تمام زمان کاریتون خیمه زدید روی نت و کاملا بی شرمانه همه جا هم چراغ روشن میرونید و هم زمان تو مسنجر و گوگل تاک و اسکایپ و .... هستید ، بدانید و آگاه باشید که یه نفر در آخر دنیا بسی به حال شما غبطه می خوره.

پ.ن1: هیچ جای نگرانی نیست چون بزودی من کلیه راه های در رو را پیدا خواهم کرد.

پ.ن2: همیشه یک ذره حقیقت پشت "فقط یه شوخی بود"، یک کم کنجکاوی پشت "همینطوری پرسیدم"، قدری احساسات پشت "به من چه اصلا" ، مقداری خِرَد پشت "چه مي دونم" واندکی درد پشت "اشکال نداره" هست.

2010-11-07T16:59:00.002+11:00

ادب مرد بِه زِ ....

ناراحتم، شاکی ام، عصبانی ام.نمیدونم اسم این حس الانم چیه.هر چی هست خیلی نفس گیره ، خیلی.

من مدت هاست که سعی میکنم خبرهای سیاسی رو نخونم.یعنی تو این سایت هایی که میرم و خبر میخونم ، همون سر تیتر رو که میبینم از خیر کلیک کردن روش میگذرم.میدونم جز حرص خوردن و اعصاب خورد شدن چیز دیگه ای نداره برام.اینجا یه کانال داریم که درباره همه دنیا اخبار میگه و اینا.هروقت درباره ما هست نگاه نمیکنم.نه این که بگم بی تفاوت هستم ها.اتفاقا چون نیستم نگاه نمیکنم. راستش دیدن و شنیدن این مسائل دیگه از تحمل و ظرفیت من خارجه.ولی گاهی نا خودآگاه یه چیزهایی میبینم و میشنوم که باز همه چیزم میریزه بهم .

یه دوست دارم که خیلی دختر جالبیه.باهاش میشه درباره همه چی حرف زد.چند روز پیش بی مقدمه یهو گفت من دیدم که تو خیلی مراقب رفتار و حرف زدن پسری هستی.خیلی ها مثل تو هستن تو کشورت یا نه ؟

گفتم خیلی ها مثل من هستن.یعنی اگه نباشه کسی غیر معموله. گفت هووووم جالبه.گفتم چی شده؟ گفت هیچی .برام از چند شب پیش تا حالا سوال بود.گفتم آخه چرا؟

گفت تو یکی از کانال ها داشت گزیده های حرف های نمایندگان کشورهای مختلف رو پخش میکرد.مال کشور شما خیلی عامیانه حرف میزد.توش اصطلاحات زشتی هم بود که من نمیدونم ترجمه اش این شکلی اش کرده بود یا کلا این حرف رو میگفته.بعد مردم هم دست میزدند و خوشحالی میکردن.اینه که من گفتم شاید اُکی باشه این جور حرف زدن.با خودم گفتم این دوست من حتما خانوادش خیلی آداب دانن.گفتم من جز آدم های خیلی معمولی هستم.از بچگی هم یادم دادن که حرف زدن و رفتارم نشون دهنده تربیت خانوادگیمه.(نگفتم که مامانم معتقدِ که من بعد دوران دبیرستان بسیار بی ادب شدم تازه ) .منم دارم همین ها رو به پسری یاد میدم.اکثریت مردمم هم همین جورن.تو دلم یه آه گنده کشیدم.خیلی گنده.

من اصلا به هیچی کار ندارم.به هیچی.فقط خداییش میخوام بدونم واقعا جالبه که نماینده یه کشور بیاد سخنرانیه بین المللی انجام بده بد توش یا ضرب المثل های آنچنانی بگه یا گل افشانی های دیگه؟؟ این آدم نباید اگه میخواد جایی از کسی هم بسوزونه مودبانه و با ادبیات درست انجام بده این کارو؟ ادعای تمدن و انسان بودن و از همه دنیا سر بودنمون هم که همه جای بقیه دنیا رو پاره کرده.

این بار، گفت شما کیه چی هستید؟ و آب بریزید اونجا که میسوزه وپشم و پیل همه رو ریزوند به قول خودش ... پس فردا دیگه میخواد چی بگه خدا میدونه.اینقدر ادبیاتش زشت بوده که خودشون هم تذکر دادن که رعایت کن.

من به چشم خودم دیدم که یه بارهمون اوایل شروع گل افشانی ها، یکی از مترجم ها با حالت درموندگی ، گوشی رو برداشت و گفت من دیگه نمیدونم ونمی تونم ترجمه کنم.تره خورد نمی کنیم رو با یه جون کردنی ترجمه کرده بود که دید جمله بعدی قطعنامه دونتون پاره شه هست.طفلکی یه کم بال بال زد دید نمیشه پاشد و رفت کلا.

کاش ادب و فرهنگ و ... که بهش افتخار میکنیم و ازش دم میزنیم هم مثل خیلی چیزهای دیگه امون نره زیر سوال.کاش یه جوری بشه که اینقدر همه عصبانی نباشیم.کاش این نسل ما که کلا نافمون با دلهره و جنگ و نا بسامونی بریده شده بالاخره رنگ آسایش و آرامش رو ببینه. کاش ......

............

این حرص کوفتی برطرف نشده بود که شوهر گفت اوه دیدی تو میدون سعادت آباد چی شده؟ گفتم نه!!!!!! بعد تعریف کرد که یکی به هر دلیلی حالا ناموسی یا هر چی، یکی دیگه رو با چاقو زده و طرف همین جور اونجا افتاده بوده خونین و مالین.ضارب هم گویا تهدید میکرده که نیایید جلوبعد پلیس اومده و اونا هم به جمع تماشا چی ها پیوستن و دور هم صحنه فحاشی ضارب و از دنیا رفتن مضروب رو نگاه کردن.البته پلیس خدمت گذار یه چند تا دونه تیر هوایی هم زده.یعنی 2 تا شیشه مربای آلو اونجا بود فکر کنم قاطعانه تر از این پلیس ها عمل میکرد.تا یه روز هم که صداش تو هیچ خبر رسمی در نیومد.بعد اون گفتن پلیس های کم کار برای پاره ای توضیحات به مقامات بالاترشون ارجاع شدن.حالا اون پلیس ها هیچی.این جماعتی که جمع شدن و از این ماجرا و جون دادن اون جوون فیلم گرفتن و بعد تو کلی جا هوا کردن فیلمشون رو چه جور آدمایی هستن!!! اصلا طرف هرکاره ای که بوده.چطوری دلتون اومده وایسید اونجا و مثبت ترین کارتون فیلم برداری باشه؟؟ نمیدونم والا.من اصلا نتونستم نگاه کنم.یه بنده خدایی میگفت مثل اینکه کل ماجرا 45-50 دقیقه طول کشیده.تو این زمان یه سری آدم یا نگاه کردن یا فیلم گرفتن از مردن یه جوون.پلیس هم دخالت نکرد که یه وقت تسویه حساب شخصی دچار خدشه نشه.این جور پلیسی و مردمی داریم.

اونوقت از وقتی که من یادم میاد، همیشه دور میدون پر پلیس و مامور هست جهت یادآوری حجاب و نسبت فامیلی و کلا زنده کردن یاد جد و آبادمون به ما.در اون زمان میگن 2-3 تا بودن فقط.از هرطرف نگا میکنم این قضیه رو دل و رودم بیشتر میپیچه به هم.

پ.ن1:خانم گلشیفته فراهانی تو یکی از مصاحبه هاش گفت ، نسل ما نسل آدم های عصبانیه.من این روزها فکر میکنم و میبینم چقدر درست و قشنگ گفته.

پ.ن2: سعادت آباد و شهرک غرب برای من پر از خاطره و تصاویر تکرار نشدنیه.محل زندگیم بوده و از گوشه گوشه اش خاطره دارم.این بار نمیدونم میدون سعادت آباد رو ببینم چه حسی یادم میاد.دور دور بازی های سرخوشانه دوران دبیرستان یا.....

پ.ن3: کاش می شد همه ی سکوتم را برایت بنویسم تا ببینی این مثنوی نانوشته چقدر حرف برای گفتن دارد... زهرا گماری

2010-11-01T16:53:00.001+11:00

سینما

یه هفته ای میشه که هی دارم بال بال میزنم که چقد دلم میخواد برم تو سینما فیلم

Eat, Pray, Love

رو ببینم.اهل منزل هم هی میگن خب بروووو دیگه.از خدا که پنهان نیست از شما چه پنهون که من تا حالا تنها نرفتم سینما.میخواستم با یکی از دوستام برم که اونم عدلی رفته سر یه کار جدید اون سر شهر و هنوز شیف های کاریش معلوم نیست.هی هم میگه نرو تا با هم بریم.

دیشب داشتم میگفتم من میدونم آخرش این فیلم رو برمیدارن و من نمیتونم برم ببینم تو سینما.پسری گفت خوب چرا نمیری؟ بیا الان ببینیم سانس هاش کیه، یه روزشو فیکس کن که بری حتما.

من همین جوری خجسته وار گفتم آخه پول سینما ندارم.اینه که نمیرم.یه آه هم ضمیمه اش کردم.

شوهر که اومد دیدم پسری داره ازش میپرسه بلیط سینما ی آدم بزرگا چنده؟ شوهر هم گفت مادرت بهتر میدونه.پسری گفت نه خودت سرچ کن ببین چنده؟

من همه رو میشنیدم ، ولی همچنان سرخوشانه به روی خودم نمیاوردم.فکر کرده بودم خیلی شوخی بامزه ای هست .اوف بر من.

از چندی پیش به پسری پیشنهاد دادیم که به جای این که چیزهای الکی بخره و دو روز بعد بندازه یه کناری، ما بابت کارای خوبش و اینا یه مبلغی در نظر بگیریم و بزاریم کنار.بعد که زیاد شد یهو یه چیز درست درمون که دوست داره بخره.دو تا فایده داره این کار.یکی این که پسری یاد میگیره که بابت چیزهایی که دوست داره باید صبر کنه و بعد بدستشون بیاره( به علت یه یدونه بچه بودن و کلا یه دونه نوه بودن و یه دونه بچه کوچیک بودن تو کل خانواده من ، همیشه هرچی خواسته براش فراهم بوده اصلا معنی این که گاهی همه چی سهل الوصول نیست روتا چندی پیش نمی دونست).دوم هم این که هی خورده ریز به اتاق درحال انفجارش اضافه نمیشه.یه دفعه بعد یه مدت زمان مشخصی یه تیکه چیزی که واقعا به دردش میخوره میخره.سری قبل که اومدم وطن یه قسمت از لگوی استار وار رو خرید که یک روز کامل بعد برگشت وقت گذاشتیم تا درست شد.بس که سخت بود و گنده.چندی پیش یه قسمت دیگه از این سفینه زشت اومده تو مارکت و پسری داشت تو این مدت پول جمع میکرد برای اون.لگوی مذکور الان 90$ هست و پول پسری 100$.همه چی مهیاست برای خرید. من دیدم هی پسری میگه حالا یه هفته دیگه هم صبر میکنم شاید یه چیز جدید ترش هم بیاد.خدا منو ببخشه که کمی هم غر زدم که دم دمی مزاج نباش جانم و از این چیزها.

بعد پسری خونسرد گفت نه نیستم.میخوام با پولم برات بلیط سینما بخرم که حتما بری.چون خیلی دوستش داری.من در اون لحظه هم مردم هم تو دلم کارخونه نون خامه ای پزی بوجود اومد.کلا هم که چندشش میشه از بغل و بوس و این جور کارها.گفتم یه کوتاه بیا بغل کنیم هم دیگرو وگرنه من میمیرم.بعد هم توضیح دادم که از رو خجسته بودن گفتم پول ندارم و علت اصلیش اینه که سختمه تنها برم و از یه طرف هم به یه دوست قول دادم که با هم بریم.منتظر اون هم هستم.خیلی خیلی زیاد هم بهش افتخار میکنم که حواسش به من بوده و خواسته خوشحالم کنه.

شب با خودم فکر میکردم که آخه این چه حرفی بوده که من زدم و تازه احساس جالب بودن هم داشته برام.بی خود نیست که منو مامان صدا نمیکنه دیگه.مامان خجسته نداریم که ،داریم؟

الان منو شطرنجی کنید چون بسی شرمنده هستم.ولی درعین حال یه شادی زیر پوستی هم دارم.خوشحالم که پسری بچه مهربونیه و فقط به فکر خودش نیست.منم ایشالا یه روزی بزرگ میشم و خجسته بودنم کم میشه. مدیونید نگید ایشالاااااااا.

پ.ن1:درسته که با خودم گاهی حرف میزنم و بلند بلند فکر میکنم و بعضی وقتا خجسته وار عمل میکنم ولی طبق آخرین تحقیقات موجود در یکی از مقاله های فیس بوک ، آدم های مثل من با این شرایط خیلی خیلی هم سالم هستند و اتفاقا آدم هایی هستند که خیلی به اطرافیانشون اهمیت میدن.حالا میان کامنت میزارن چیزهای دیگه میگن زیر اون مقاله که من بیل بوردش کردم تو صفحه ام ، شما لطف کن و زیر نویس هاشو نخون، فقط اصل مقاله رو بخون.بله با شما هستم دوست عزیز ، خودت رو به اون راه نزن. : دی

پ.ن2: بعضي مواقع

چيز هائي دير مي شود

مثل دير رسيدن يك نامه ، مثل دير رسيدن يك قطار

مثل دير رسيدن

براي يك قرار

كه خيلي هم مهم نيست

مثل دير رسيدن تو

كه

خيلي مهم بود.

محسن ابراهیم

2010-10-28T00:27:00.000+11:00

بشکا ف

من کوک میزنم تو بشکاف.

من کوک میزنم ، تو بشکاف.

من ، کوک ، میزنم. تو ، بشکاف.

من ..........

پ.ن1: با تو بودن، بی تو بودن هیچ یک مقدور نیست !

(فیض کاشانی)

پ.ن2: شعر یه جورایی همون مصداق دچار شدن به ارّه میتواند باشد. حکایت این روزها.

پ.ن3: من خوبم. فقط آروم نیستم همین.

2010-10-21T19:00:00.003+11:00

زردِ لپ گلی

مامانم خیلی تمیزه.وسواسی نیست ها ولی زیادی تمیزه.همه خانواده شوهر و خود شوهر و دوستام و اینا ، معتقد هستن که من تمیزم،گاها زیادی تمیزم.اونوقت مامان معتقدِ که من زیاد تمیز نیستم.با خاله ام که حرف میزدن میگفتن این دخترها ، مثل ما نیستن.اشکالی نداره.سبک زندگی هر کی یه جوره خب.اینا راحت تر گرفتن زندگی رو!!!!

تو بچگی ، یکی از آرزو های من و برادرم خوردن هله هوله های به قول مامان آلوده بود.مثلا خوردن پشمک.مامان میگفت اون دیگ و چوب و دست های درست کننده پشمک آلودست.بنا بر این خوردنش حتما ما رو مریض میکنه. چیپس با روغن خیلی مونده درست میشه و کاملا غیر بهداشتیه ( اون موقع بچگی من این همه چیپس مدل به مدل نبود که ، یه کیسه های درازی بود که سرش یه مقوا منگنه شده بود) و الی آخر.

البته چون مامان بسیار مهربون بود(هست) ، نمیخواست ما حسرت به دل بمونیم اینه که خودش برامون درست میکرد و ما رو هم مشارکت میداد که برامون خیلی لذت بخش بود.ما هم چون اون آلوده ها رو نخورده بودیم ، هیچ وقت هوس مزه اشون رو نمیکردیم. یه رنده های مخصوصی داشتیم برای درست کردن چیپس.خیلی قبل این که چیپس خلالی و دالبری و راه راه بیاد به بازار ما تو خونه تولید میکردیمشون.عقل اقتصادی نداشتیم ها.وگرنه میرفتیم یه کارخونه چیپس بهداشتی میزدیم.

آلبالو خشکه و آلوچه و اینا هم که اصلا حرفی درش نبود و ما آگاهانه حتی سوال هم نمیکردیم درباره خریدنش.مامان برامون آلوچه درست میکرد تو کیسه های بهداشتی.ولی یه روز من به این فکر افتادم که: مگه این آلوچه به این تمیزی میتونه برابری کنه با اونایی که یه آقای چرک میومد دم مدرسه میفروخت؟ یا اونایی که تو سوپر "کرامت" بود. برادرم کلا بچه خیلی حرف گوش کنی بود . ولی وقتی من شروع میکردم به کار خلاف هرگز منو تنها نمیزاشت.به قول مامان میشدیم مرشد و بچه مرشد.

این شد که یه روز من و برادرم با دو تا از دختر ها تصمیم گرفتیم بریم سوپر "کرامت" و آلوچه بخریم و همون جا هم بخوریم.گفتیم اگه اسهال استفراغ هم بگیریم و بمیریم لااقل آلوچه نخورده نمردیم.از شانس ما اون روز نوبت پخش شیر بود یا چی یادم نیست ، یه صف طولانی بود جلو سوپر و ما هر چی میگفتیم ما یه خرید دیگه داریم هیشکی باور نمیکرد.وایسادیم تو صف و بعد کلی مدت رفتیم تو و خریدیم .احساس فتح قله اورست رو داشتیم. داشتیم دو لپی میخوردیم که مامان دختر ها سر رسید.نه که ما دیر کرده بودیم، نگران شده بودن.ما تازه رسیده بودیم به قسمت پشت و رو کردن کیسه و لیس زدنش.خلاصه که با این که کلی دعوامون کردن ولی ما بالاخره آلو پلاستیکی خوردیم و نمردیم.همین باعث شد ترسمون از بابت خوردن بقیه کثیف جات هم بریزه.

مامان هم تصمیم گرفت بعضی چیزها رو براشون تخفیف قائل بشه.مثلا پشمک میخرید برامون ولی ما باید لایه آخرش رو میریختیم دور چون چسبیده بود به چوبی که معلوم نبود چقدر کثیفه.یا بستی قیفی از این دستگاهی ها اگه تابستون گرم نبود میخرید ، ما باید ته اش رو که دست فروشنده خورده بود بهش مینداختیم دور.

داشتم با مامان حرف میزدم و وسط های حرف زدنم هی مجبور بودم آب لب و لوچه ام رو جمع کنم. گفتم از مغازه افغانی اینجا یه عالمه آابالو خشکه خریدم تو بسته بندی های استاندارد و قبل اینکه مامان زنگ بزنه من لپم پر بوده از آلبالو خشکه و هنوز هم هست اینه که شرمنده اگه صدای ملچ و مولوچ از من شنیده میشه. گفتم مقادیری هم آلوچه "دیش دیش" خریدم از همونا که اینجا بودی نشونت دادم. اینجا آلبالو نیست خواستم پسری بدونه آلبالو چیه..مامان گفت خوب کردی.بچم هر چی خواست براش بخر!!! و اینگونه بود که برای بار هزارم مفهوم این که میگن "نوه" مغز بادومه و اینا برای من نمایان شد.

به مامان گفتم ، می مونه زالزالک و چاقاله بادوم و ذغال اخته.اونا رو نمیدونم کی و کجا میتونه ببینه و بخوره.مامان صداش کلی غصه دار شد ،گفت ای وای من همین امروز زالزالک خریدم.دیگه دلم نمیاد یه دونش هم بخورم.گفتم عجبا ، پسری هم اینجا کلی میوه میخوره که اونجا نیست.دیدی که؟ مامان کلا جواب نداد و هر دو شروع کردیم یه حرف دیگه زدن.

پ.ن1: شروع کردم تشریح زالزالک برای پسری: زالزالک یه میوه گرده تقریبا.یه جورایی زرده رنگش،زردِ لپ گلی.درواقع کلی هسته اس که دورش یه خورده میوه زالزالک چسبیده.از هر 5 تا هم 3 تاش دست کم کرمو درمیاد.

پ.ن2: خودم دلم ذغال اخته میخواد با نمک.یه بسته لواشک اش رو خوردم ولی هنوز دلم خود واقعی ذغال اخته رو میخواد.فکر کردم بد هم نیست که پسری به عمرش نخورده این میوه ها رو.چون نمیدونه چیه ، هوس هم نمیکنه.

پ.ن3 نگران نباش

نمی شود دوستت نداشت

لجم هم که بگیرد از دستت

نهایتش این است

که دفتر چه ی خاطراتم

پر از فحش های عاشقانه می شود.

2010-10-15T00:33:00.002+11:00

تغییر

میخواییم مدرسه پسری رو عوض کنیم.ظهر با شوهر کلی دربارش حرف میزنیم و قرار میشه که یه روز وقت بگیریم از مدرسه مورد نظرمون و بریم توش و بگردیم و از برنامه هاشون کلا برامون بگن.

اینجا که من اصلا نمیدونم چجوری همین یه ذره سواد هم یاد میگیرن.نه کتابی، نه مشقی( به اون صورتی که ما داشتیم یا حالا یه کم خفیف ترش) یه سری پروژه دارن هر ترم دررابطه با چیزایی که یاد میگیرن .امتحان و اینا هم که ندارن تا دبیرستان و البته این خوبه.پسری حتی یه ذره هم استرس مشق و امتحان نداشته.اصلا نمیدونه چی هست اینا.و این منو خوشحال میکنه.

کلا خیلی بی سواد تر از ما هستن.سیستم ماتحت فراخی درس میخونن.یه جدول ضرب رو که ما تو یه مدت زمان کوتاه همش رو یاد گرفتیم ، اینا از کلاس دوم شروع میکنن و نمه نمه یاد میگیرن تا کلاس پنجم اگه گربه عطسه نکنه و اتفاقی نیفته ایشالا کامل یاد میگیرن تا اون موقع.

حالا میگن تو دبیرستان یه کم جدی تر میشه قضیه.نمی دونم والا.من خوشحالم که پسری خوش خوشانشه تو مدرسه و درس رو با راحتی میخونه.فقط نمیخوام دیگه خیلی بی سواد باشه و یهو تو دبیرستان بهش فشار بیاد. میخواهیم بزاریمش یه مدرسه که میگن تو این شهر بهترینه که بعدا عذاب وجدان نگیریم.هرچند که اونجا هم مطمئنا با این مدرسه فرق چندانی نداره.

چندی پیش که اینقدر جدی نشده بود این تصمیم،پسری سفت وایساد و گفت من مدرسه ام رو عوض نمیکنم.اینجا رو دوست دارمو نمیخوام از پیش دوستام برم.یه چند روزی هم هی نگران بود تا بلاخره یادش رفت.

به شوهر میگم دیدی چند ماه پیش پسری چقد ناراحت شد، فعلا جلوش چیزی نگو.وقت ملاقات که دادن اونوقت چند روز مونده به بازدیدمون بهش میگیم که بچه از الان غصه نخوره. یه کم اخم و تَخم کرد که ننرش میکنی و اینا ولی قبول کرد که نگه.

عصر که اومد خونه به پسری میگه، از سال دیگه میری یه مدرسه بزرگتر، با دوستای جدید و کلی چیزهای متنوع.

من رسما نمیدونستم عصبانی بشم؟ شاکی بشم؟ بخندم؟یا چی؟

پسری هم کلی غر زدوبعد هم اومد مثلا یواش به من بگه که نمیخواد.منم مادرانه داشتم یواش یواش نرمش میکردم.

گفتم منم دقیقا هم سن تو بودم مدرسه ام رو عوض کردم.(نگفتم خودم دلم خواسته بود).گفتم یه وقتایی هست که آدم برای بهتر شدن، مجبوره یه انتخاب هایی کنه که ممکنه اولش براش خیلی سخت باشه.ولی یه کم که بگذره خوشحال میشه بابت انتخابش.

گفت تو داشتی از این سخت ها.گفتم اووووووووووووه تا دلت بخواد.یکیش این که پاشدم اومدم این سر دنیا اینقدر دور از مامان جون و بابایی و داداشی و همه کسایی که برام عزیزن.چون میخواستم آینده هممون بهتر باشه. گفت غصه هم خوردی؟ گفتم اوهوم.ولی سعی کردم زود غصه هام تموم بشه وبه جاش اینقدر شاد و خوب باشم که اونا هم از شنیدن و دیدنش خوشحال بشن.

گفتم تو هم اینقدر خوب بلدی دوست پیدا کنی که مطمئنم اگه بشه و بری این مدرسه همون روز اول کلی دوست پیدا میکنی.

اخلاق و رفتارت هم که همیشه عالی بوده.پس با معلم ها و بقیه هم مشکلی نخواهی داشت.

پسری داشت آروم میشد که شوهر اومد تو اطاق و گفت، باید خیلی هم خوشحال باشی.به جای نق زدن ، تشکر هم باید بکنی!!!

واین گونه بود که همه چی از سر گرفته شد.پسری شاکی بود و نق میزد،شوهر شاکی بود و غر میزد و من یه سری جمله رو هی مثل ضبط صوت تکرار میکردم و در عین حال شام هم میپختم.

حق داشت شوهر.کار ما به خاطر پسریه ولی پسری هنوز خیلی بچه اس.اینقدر که همیشه عاقلانه رفتار کرده،توقع شوهر رفته بالا.از وقتی که دنیا اومده تا همین حالا ما اینقدر تغییر تو زندگیش ایجاد کردیم که شاید یه آدم به سن من هم تجربه این همه تغییر رو نداشته باشه که پسری داشته.شوهر اگه یه کم صبر کنه، پسری بالاخره متوجه میشه که بیشترین درصد کارامون به نفع اون و به خاطر اون بوده.صبر داشتن خیلی خوبه.خیلی.

من بین پدر و پسر مونده بودم لای منگنه.هر دوتاشون هم تا جایی که زور داشتن فشار میدادن.راکی هم اون وسط نمی خواست کم بیاره از جماعت مردانه خونه و هی یا میپرید رو پام یا لیس میزد یا سوسیس های اسباب بازیشو هی میاورد که من یا با هاش بکش بکش بازی کنم یا پرت کنم بره بیاره.قیافه من دیدنی بود.منم و یه خونه پر از پسر که هی باید هوای همشون رو یکسان داشته باشم.

صبح دیدم پسری رو تخته اش با حروف بزرگ و خیلی درشت نوشته:

به شوهر گفتم میدونم که دارم ازت یه کار خیلی سخت میخوام ، خواهشا همه سعی ات رو بکن که تا روز بازدید دیگه هیچی نگی.دعا کنید شوهر کلا خودش این ماجرا یادش بره تا دم بازدید رفتن.یا دعا کنید خدا به من صبر ایوب (درسته؟) بده.

پ.ن1: اردیبهشتی هستم که طی کشمکش دیروز یه صاف کاری تر تمیز شد اعصاب و روانم.

پ.ن2:شوهری دارم که یه روز که ماشین منو بر میداره،من باید یک هفته وقت بزارم همه چیو از اول تنظیم کنم.حالا صندلی و آینه رو اگه به هم نزنی تنظیمشو آدم به شک میفته.ولی آخه فرکانس های رادیو رو چرا دیگه؟؟ حالا عوض کردی، چرا 1 تا 6 سیو هم میکنی این جدید ها رو؟؟

پ.ن3: اینجا

مهم نیست کجاست

بی تو

همه جا دور دست است.

2010-10-11T23:59:00.001+11:00

آرزو

نشسته بودم آخر هفته ای با شوهر اختلاط میکردم و از آرزوهای تو دلم مونده میگفتم.اونم همینجور که اخبار ورزشی میخوند مثلا گوش میداد.وقتی به یکی از آرزوهام رسیدم ،جدی شد و بر بر منو نگاه کرد و گفت واقعا؟ نمیدونستم. فکر کنم بقیه رو میدونست و به نظرش کلا به درد نخور میومدن که هیچ عکس العملی نشون نداد بابتشون.

آرزوی هیجان انگیزم این بود که از خیلی خیلی سال پیش دلم میخواسته که یه کافی شاپ داشته باشم که حتما توش پر از کتاب باشه.یا یه کتاب فروشی داشته باشم که یه گوشه دنج داشته باشه که کافی شاپ کنمش.یه بارم گمونم برای شراره این آرزوم را کامنت گذاشته بودم.

خلاصه این آرزو از وطن تا حالا با منه.به شوهر گفتم اگه این بیزینس رو بتونم داشته باشم میرم کارم رو یه بوس خوشگل میکنم و میچسبم به این کار خوشگله.بعد ترش گفتم خیلی خوب که فکر میکنم بعضی روزا هم میرم یونی چون دوسش دارم.بالاخره اونم کاری بوده که دوستش داشتم.نمیشه کلا نرم یونی.بی معرفت که نیستم. :دی

تمام مدت هم شوهر با دقت شنید و یه کلمه هم روزنامه ورزشی کوفتی نخوند.بعدشم هی تو گوگل یه چیزایی سرچ کرد.غلط نکنم تو همین هفته میخواد برام تاسیس کنه این مکان مقدس رو.حالا این هفته هم نشه من دلگیر نمیشم.تو این ماه باشه یا حتی تو این سال یا .... فقط الان ناراحت اینم که یادم رفت بگم برام خیلی مهمه که پله هم وجود داشته باشه تو این بیزینس جدیدم.ترجیحا پله به بالا ولی اگه نشد لااقل به پایین رو داشته باشه.الان اگه قرارداد بسته باشه یه جای بی پله رو من چه کنم؟

هر کی داره تو دلش به خوش خیالی من میخنده خیلی ....

..........................

تو سفرمون بعد کلی سال " پرستو " دیدم.یک عالمه پرستو.به پسری هم نشون دادم و گفتم این پرنده که پیداش میشه یعنی بهار اومده.تو شهر خودمون که از در و دیوار و آسمون طوطی میباره ، اونم مدل های جور وا جور.تو وطن هم من هر چی خاطره دارم بابت دیدن " پرستو " مربوط به شماله. یادم نیست تهران هم پرستو میدیدم یا نه.عید ها که میرفتیم سفر ، بس که سر به هوا راه میرفتم برای دیدن لونه پرستو ها و جوجه هاشون ، گردن درد میگرفتم.

پسری هم تو اون حالات نوستالوژیک میگه اینجا به این پرنده چی میگن؟؟ منم واقعا نمیدونستم.گفتم فعلا فارسیش رو بدون عزیزم و از دیدنشون لذت ببر.برگشتیم اول خودم یاد میگیرم بعد به تو میگم.والاااااا

پ.ن1: یه وقتایی هست آدم فقط گوش میده . یه وقتایی هم هست که میشنوه.اینا با هم بسی فرق میکنه.گفته باشم.من خودم شنیدن رو به گوش دادن ترجیح میدم.

پ.ن2: فصل بهار یعنی صدای تو دماغی ،اول صبح، وسط روز ، آخر شب

پ.ن3: صدای قلب نیست

صدای پای توست…که شب ها در سینه ام می دوی

کافی ست کمی خسته شوی…کافی ست بایستی—-گروس عبدالملکیان

2010-10-01T17:55:00.003+10:00

این جور نوشت

این دفعه که یه سری چیز فرستادم ، من هم یه نت کوچیک گذاشتم برای مادر و پدرم.صد بار هم تا وقتی که برم پست ، برشون داشتم و دوباره گذاشتم.تا لحظه آخر تو اداره پست حتی.نه که نخوام بگم اون چیزها رو بهشون ، کلا دلم یه جوری بود.سختمه بگم خیلی از چیزها رو ، حتی سختمه بنویسم.

داشتم به یکی از دخترها میگفتم که من وقتی این نت های ریز رو میبینم تو بسته هام درعین حال که از خوشی دارم میرم رو هوا ،کلی هم زار میزنم بی صدا.یهو گفت، آخرش گفتی گذاشتی یا نه؟ من با سرخوشی گفتم اوهوم دیگه.

سکوت

بعد یه سری چیزا گفت که من دل غشه گرفتم.هی هم آخر هر جمله میگفت اینا که میگم اصلا بد نیست ها همون حسه هست که خودتم دچارش میشی.گفت تو یکی از بسته ها که عکس بوده، مامان همون جا و بابا تو اطاق چشماشون بارونی شده.تو یکی دیگشون که ادکلن خیلی جوونیای پدرم بوده، با دیدنش پدرم کلی کیف کرده و گفته این دختر از کجا یادش بوده؟(یه بار وقتی رفته بودم درباره اش حرف زده بود و گفته بود از خیلی از عطر فروشی های بزرگ پرسیده ولی دیگه نیست که نیست).بعد یهو از زور هیجان یا چی ،دچار خون دماغ میشه.و .......یا یه بار مامانم ......

دیگه کلا نمیدیدم که چی داره برام مینویسه.فکر کنم فهمید که من این ور منجمد شدم.هی گفت دیوووونه،اینایی که گفتم اصلا جنبه کوفتی نداشت، گفتم که بدونی از این که چیز های ریزی که دوست دارن یادته کلی کیف میکنن.ولی من منجمد بودم دیگه.حرفاش یخم رو باز نمیکرد.

فرداش، هم مادرم زنگ زد ، هم پدرم.صدای هر دوتاشونم پر از حس های خوب بود.من دلم کلی ،کلی،کلی آروم شد.حالا خوشحالم اون نوشته های کوچیک رو برنداشته بودم.با این که هر دوشون اصرار داشتن که من قول بدم این آخرین باره که چیزی پست میکنم.منم که کلا لجوج و کله شق قول ندادم.به جاش با بد جنسی گفتم باشه من که تو این همه سال کمتر از انگشت های دست چیز میز پست کردم.زین پس هم براتون نامه میفرستم با یه بسته که با نخ بهش وصل شده .این جور آدمی ام.

..............

تعطیلات پسری تموم میشه آخر این هفته و زندگی من دوباره دارای نظم میشه

تو تعطیلات ، یه شب رفتیم سینما و من 103 دقیقه فیلم سه بعدی ،تخیلی ،احمقانه

The last air bender

رو نگاه کردم.هم من ، هم شوهر.چون قرار بود بریم سینما، اونم خانوادگی.بعد آدم بچه دار که میشه طبیعتا میره فیلم کودکان میبینه در این جور مواقع دیگه(یا لااقل ما از وقتی بچه دار شدیم اینجوری هستیم). یه خبطی کردیم و به پسری گفتیم ببین از این سه تا فیلم که سینما گذاشته کدوم رو دوست داری همونو بریم.پسری هم نامردی نکرد و یکیو انتخاب کرد که من و شوهر اصلا دوستش نداشتیم.سه تایی رفتیم سینما و فیلم و دیدیم و پاپ کورن خوردیم و کلی حس خوب پراکنده کردیم و به پسری گفتیم فیلمش با این که یک ثانیه غیر تخیلی نداشت ولی بخاطر این که خانوادگی دیدیمش بسی چسبید بهمون(دروغ هم نگفتیم خب.خیلی وقت بود سه تایی نرفته بودیم سینما).این جور خانواده ای هستیم خلاصه.

یه سفر چند روزه هم رفتیم.یکی از شب ها که من و پسری و یکی از همسفرها که من و پسری خیلی باهاش دوستیم داشتیم گپ میزدیم،پسری یه چیزی گفت که من بسی خوشم اومد.تو دلم گفتم وای تو چقدر بزرگ و عاقل شدی.دلم ضعف رفت براش.

داشتیم درباره کلی چیز حرف میزدیم.یهو پسری یه نقل قول کرد از یکی از بچه های مدرسشون که من میشناسمش.هم خودشو هم خانوادشونو. بعد خیلی بی رحمانه بود این حرف.در باره کشتن یه حیوون بود که به نظر اون بچه خیلی جالب و هیجان انگیز بوده و به نظر ما سه تا دل غشه آور.من گفتم ای بابا آخه اصلا فلانی یه همچین بچه ای نیست.خیلی مهربونه.پسری گفت" خوب اون چیزیه که تو میبینی.همه آدم ها یه آدم هم تو خوشون دارن که کسی نمیبینه." من هلاک این حرفش شدم.خوشحالم خیلی زیاد برای پسری که اینو میدونه.این جور پسریه پسری.

پ.ن1: بازم ماه مهر شد.یادش بخیر روزهای اول مدرسه.من بوی دفتر نو،مداد تازه تراشیده شده و بوی هوا رو خیلی دوست داشتم.تا یادم میاد هم این سرود همیشه و همیشه اول صبحی چه از رادیو ماشین خودمون ، چه از ماشین های بغلی، چه از در و دیوار و ... پخش میشد: صبح است اول مهر ، دل می تپد ز شادی ....... از شوق کوکانه شهر است پر هیاهو

اینجا بالاخره داره هوا پر از بوی بهار میشه و من مستِ مستِ مست.

پ.ن2: این که آدم آرامش داشته باشه یا اینکه آروم باشه تقریبا دور و ورش، راضی باشه ولی خوشحال نباشه ،میشه؟ در تضاد هستن اینا با هم؟ نشونه افسردگیه خزنده هست آیا؟

پ.ن3: شوهری دارم که هرگونه زخمی که بهش نشون میدم یا میگه این بخیه میخواد ، یا میگه بعد که جوش خورد باید با سوزن جراحیش کرد جهت خارج کردن خون مردگی ها، یا میگه اگه جوش بخوره بی بخیه، باز باید پوست های اضافی باقی مونده رو با قیچی جراحی برید.کلا فکر کنم دلش میخواسته جراح بشه ، اشتباهی رفته مهندس شده.این جور شوهریه خلاصه.

پ.ن4:عکس شکار پسری هست تو سفر.کلا تو خونمونه هنر نمایی.مثل همیشه هم تاریخ دوربینش غلطه.خنده ریز.

پ.ن5: چقدر غمناک خواهد بود

که اگر سالها بعد در گذر جاده ها، بي تفاوت از کنار هم بگذريم و بگويي: آن بیگانه

چقدر شبيه خاطراتم بود.

2010-09-20T15:25:00.002+10:00

فصل ها

شک ندارم که جعبه فصل های خدا جون ، افتاده دست یکی از این فرشته های بازیگوش. اونم کلا تو کار زمستون و پاییزه.هیچ به روی خودش نمیاره که الان دیگه باید ریز ریز دکمه بهار رو فشار بده.بلکم انگشتش توی زمستون گیر کرده.

پ.ن1: عکس مربوط به یه درخت بیچاره کاج تو همون پارک دم خونمونه.همش با خونه ام پنج قدم فیلی فاصله داره.اینه که هی میگفتم ممکنه خونه ام رو باد ببره.

پ.ن2: یه شعر بود تو کتاب درسی هامون،در کنار خطوط سیم پیام،یادتونه؟ این کاج بی نوا منو هی یاد اون شعر میندازه.

پ.ن3: با یه دوستی صحبت میکردم و حال یکی از نزدیکانش رو پرسیدم،گفت همه کارای پیوند کلیه شده، فقط دکترش کلافه داره این در و اون در میزنه بابت دارویی که باید بلافاصله بعد از جراحی برای پس نزدن کلیه به مریض تزریق بشه.گفت به دلیل تحریم دیگه وارد نمیشه. نه این دارو نه هیچ کدوم از داروهای بیماری های خاص!!!

بیمار خاص بیماریه که جونش بسته به این داروهاست.که اگه نباشه و یه کم خوردن یا تزریقش دیر بشه ممکنه که هیچ جور نشه جبرانش کرد.اصلا دیگه نباشن که بشه جبران کرد.قضیه جون آدم هاست.قضیه مرگ و زندگیه.اصلا شوخی نیست.که بشه مثل تورم و گرونی و ... آمار سرخوشانه داد.

من با تحریم مخالفم خیلی زیاد.ولی از اون بیشتر با کسانی مخالفم که کلا یا خودشون رو زدن به ندیدن و نفهمیدن یا واقعا تو یه دنیای دیگه سیر میکنن و میان با خوشحالی جلو دوربین وای میستن و میگن:چهار تا قطعنامه دادید؟ چهل تا بدید،چهار هزارتا بدید،تحریم کنید،ما استقبال هم میکنیم!!!!!!!! بعد دقیقا کشورهایی که تا خرخره بهشون کمک کرده همین آدم، میرن سینه خیز طوری پای تحریم رو امضا میکنن.از همشون سوزاننده تر همین کشور مارموذی لبنان .دلم میخواد بدونم یه کلمه گفتن که اینا رفتن امضا کردن یا کلا اینم ندید گرفتن؟

خود خدا به همه مریض ها و سالم ها رحم کنه.

پ.ن4: سالها بعد، یاد تو از خاطرم خواهد گذشت و نخواهم دانست کجایی.

اما آرزوی من برای خوشبختی تو، تو را در خواهد یافت.....و احساس خواهی کرد

اندکی شادتر و اندکی خوشبخت تري و نخواهی دانست که چرا.

2010-09-04T13:08:00.000+10:00

خدای من

کلا چایی خور نیستم.بیشتر بدنم با کافئین و اینا سازگاره. ولی الان مدتیه هی منتظرم ساعت بشه 5و من چایی دم کنم. عاشق صدای کبریتم وقتی داره روشن میشه.عاشق صدای فیتیله شمع هستم وقتی داره گر میگیره.آخه من چایی رو رو شمع درست میکنم.الان دارم میمیرم که چطوری تصویر گری کنم.قوری و زیر قوری ای شمع دار.میدونید دیگه چی میگم.نمیدونم اسمش چیه.اصلا اسم داره آیا؟

منو یاد صداهای تیتراژ سریال هزاردستان میندازه.من هنوزم گاه گاهی میرم یوتیوپ و نگاه میکنم و گوش میکنم و کیفشو میبرم.

عجب سریال هایی بود ها اون موقع ها. الان چی؟ همه کوفتی و آبگوشتی.

منم که پی گیر.انگار موظف شدم که نگا کنم.این وسط فقط از "امین تارخ" بسی خوشم میاد.بس که قشنگ بابا و داداشه.بس که حسش و رو میشه تا ته استخون حس کرد. میخوام یه نذری چیزی کنم که اینم مجبور نشم بزارم ته دلم و یه پارچه هم بکشم روش که مثلا نبینمش.بشه مثل مجید مظفری ، شهاب حسینی ، دانیال حکیمی که این آخری رو اگه صداش نبود کلا میزاشتم بره پی کارش.و خیلی هنرمندای دیگه.خداییش حیف میکنن خودشونو با بعضی کارا و بعضی نقش ها.

این سریال "ملکوت" هم کلا رو روانه.کل کتاب دینی ها و معارف دوران تحصیل رو میکنه تو حلق آدم.اونم جاهای کشکی و بی خودشو. نمیدونم چه اصراری هست که اینقدر "خدا" جونی رو با خشونت و اینا به ما بشناسونن.از همون بچگی ها. هی سرب داغ و چوب نیمسوز و هزار چیز دیگه.بله حالا اون همه سال پیش اگه به طرف میگفتن که خدا کارها و رفتارت رو میزاره جلو روت و اینقدر دچار شرمندگی میشی که همه سلول هاتم دادشون در میاد ، طرف نمیفهمید.مجبور بودن بگن با چوب نیم سوز و سرب داغ و اتیش و مواد مذاب قراره اون دنیا پذیرایی بشی داداچ. ولی حالا چی؟ جواب میده یعنی؟ یا بدتر زده میکنن همه رو؟

من یادم میاد، رفته بودم ثبت نام کلاس اول، یعنی 6 سالم بود همش.بعد مدیر مدرسه به مامانم گفت که بزاره من برم تو حیاط بازی کنم تا مامانم فرم ها را پر میکنه.منم یه شلوار سرهمی با بلوز راه راه قرمز و سفید تنم بود(یعنی ببین چقدر روم اثر داشته که اینقدر همه چیزش یادم مونده). موهام هم بلند بود تا وسط های کمرم و یه تل سفید هم زده بودم.داشتم دورحیاط مثل چی بالا پایین میپریدم که یه خانومی از در اومد تو که بعد ها فهمیدم معلم قرآن مدرسه هست.

مهربون طوری اومد جلو که کی هستی و اینجا چیکار میکنی و اینا.بعد گفت میدونی این شکلی که موهاتو ریختی دورت داری چقدررررررررررر گناه میکنی؟؟ اون دنیا خدا آدمایی که موهاشونو نپوشونن از موهاشون آویزون میکنه.تک تک این مو ها هم اون موقع به زبون میان و میگن.

فکر کن!!!!! به یه بچه 6 ساله که تازه میخواد بره مدرسه.هنوز خیلیییییییییییییی بچس.البته خیلی زود این خانوم از مدرسه ما رفت.حالا رفت یا اخراجش کردن رو نمیدونم راستش.چون مدیر مدرسه برخلاف این خانوم از ترسوندن و زجر دادن بچه های کوچیک خوشش نمیومد.تازه وقتی فهمیده بود که من مامانم کیه و چند بار بیرون مدرسه هم دیده بود مارو به عناوین مختلف هی جد و آباد منو میاورد جلو چشمم. منو تو آتیش جهنم فرض میکرد تو اون سن و سال.

کلا منظورم اینه که این راهش نیست.خشونت و داد و ایجاد ترس و وحشت راهش نیست.برعکس جواب داده همیشه.تو همه چی صادق هست این قضیه.هرچی که با زور باشه آدمیزاد جلوش وای میسته به صورت غریزی.ولی اگه همونو با مهربونی و زبون خوش بگن آدم ممکنه خوشش هم بیاد.اینه که گاهی من میرم بالای منبر و میگم من مسلمونم ولی به روش و باور خودم ولاغیر .اینه که من میگم خدایی که من باور دارم پر مهربونی و بخشش و خیر و برکته.خدایی که من باور دارم براش آزار نرسوندن و دل هم نوع رو خون نکردن خیلی مهم تره تا نوع لباس پوشیدن من.خدای من خدایی که ارزش های انسانی رو به من یاد میده.خدایی هست که اگه چیزی میده یا نمیده فقط به خاطر اینه که برای من بهترین رو میخواد همیشه نه به این دلیل که میخواد منو وِزبده.خدایی که من میشناسم خدایی که وقتی کاری میکنم که نباید بکنم یا چیزی میخوام که نباید بخوام منو جوری دچار شرمندگی بعدش میکنه که از صد تا چوب نیم سوز و سرب و اینا موثرتره.خدای من خدای مهربونی و بخشش ، دوستی و محبت و عشقِ.

پ.ن1: هلاک این کره زمین گرد میباشم.ما سالیان سال پیش کلی با یه بنده خدایی آشنایی داشتیم.حالا مامان اون دوستم که اون سر کره زمینِ ، تو پیاده روی هاش با والدین این بشر آشنا شده.به دوستم میگم به مامانت میگفتی پاشو تو کفش گذشته های ما نکنه.یه سری اطلاعات هم بهش میدادی که رو کنه جلوی این دوستان جدیدش و اونها رو مبهوت کنه بابت رازهای خانوادگیشون.توی این همه خاکستری این قضیه چقدر ما رو مسرور کرد.چقدر به گذشته برگشتیم.چقدر الکی خوش بودیم.یادش به خیر.

پ.ن2: کار کردن با چاقوی کند و ظرف شستن با دستکش سوراخ ، هر دو برای من در حکم فحش های ناموسی عمل میکنه و منو دچار خشانت میکنه گفته باشم.

پ.ن3: بوی رفتن میدهی . در را باز میگذارم . وقتی برو که گنجشکها و ستاره ها خوابند...کیکاووس پاکیده

2010-08-30T16:46:00.000+10:00

زخم

کلا از وقتی که یادم میاد تصادف با اشیاء داشتم.همیشه پروپام کبود بوده و هست. یه مدتی یکی از پسرها پیش ما بود تا سر و سامون بگیره.اولاش هی تعجب میکرد.بعد یه روز یه راه حل پیدا کرد.گفت کلا نمیشه که در و دیوار و کابنیت و اینای خونه رو کند که تو بهشون نخوری پس بیا تا تو رو بپیچیم تو این پلاستیک های محافظ بادبادی(عمرا بدونم اسمشون چیه). به بقیه که نگفتم ولی تو دلم به این فکر کردم که اگه منو بپیچن تو اونا هی خودمو میزنم به در و دیوار یا قل میدم رو زمین که تق تق کنه و من کیف کنم.

حالا این مرضم که از بچگی باهامه و دیگه اصلا مرض نمیدونمش.تازگی ها یه مرض گرفتم که دستمو ببرم.اونم یه جاهایی که نشه چسب رو روش بند کرد.یا اگه با بدبختی بند کردی با یه تکون کوچیک خونی راه بیفته که چسب جلودارش نباشه.جاهایی مثل بند انگشت،کف دست،محل اتصال شصت به کف دست، بین انگشت کوچیکه و انگشت بغلیش و ....

چند روز پیش داشتم با خودم فکر میکردم که خدا بخواد این بیماری خودزنیم دیگه خوب شده.همین جوری هم داشتم هویج رنده میکردم سرخوش سرخوش که یهو مقادیری از کناره بیرونی انگشت شصتم هم رنده کردم.جوری رنده کردم که هنوز که هنوزه جاش بسی آزردست.نمیدونم مال اعصاب و روانه این بلاها که سرم میاد یا مال مغز و اعصاب یا مشکلات حسی و حرکتی.یا همش با هم .

...............

شماها شاید یادتون نیاد ولی زمان بچگی ما ظهرهای جمعه یه برنامه ای از رادیو پخش میشد به نام "قصه ظهر جمعه" .اسمشو که داشتم مینوشتم صدای گوینده و آهنگش تو ذهنم بود.(بس که این خاطرات پررنگه) من هلاک صدای گویندش بودم.داستان هاش هم البته جزو داستان های خیلی خوب بود همیشه.یکی از داستان هاش در باره یه شیر بود که با یه مرد شکارچی حالا بنا به مناسبتی خیلی دوست شده بود و بهش حمله نمیکرد و اینا.یه روز شکارچیه این شیر رو میاره خونه بعد سالیان سال که با هم دوست بودن.خانم این شکارچی موقع غذا خوردن شیر هی اَه و اُه میکنه و شروع میکنه زخم زبون زدن که وحشی و حال بهم زن غذا میخوره و خلاصه کلی دل این شیر رو خون میکنه با حرفاش.ظهر هم که میخوابن باز از صدای نفس کشیدن و اینای شیرِ ایراد میگیره.حالا یادم نیست اینا خواب بودن پسر شکارچیه از همه جا بی خبر میاد یا چی.ولی خلاصه پسر شکارچی میاد از همه جا بی خبر میبینه یه شیر تو خونشونه و از ترسش تا بخوان بهش بگن که چی به چیه با تبر میزنه تو سر شیرِ بیچاره.

شکلرچی ،شیر رو ور میداره میبره لونش و کلی ازش پرستاری میکنه و هی هم عذر خواهی میکنه بابت زخم سرش.شیر که یه کم حالش بهتر میشه میگه این زخم سرم که چیزی نیست به زودی خوب میشه و جاش میره.خیلی بخواد بمونه یه خط باریک.مهم اون زخم هایی هست که تو دلمه و از حرفای خانومت ایجاد شده.اونا هیچ جوری و هیچ وقت خوب نمیشه و من هربار که میبینمت این زخم ها تازه میشه مثل روز اول.خلاصه این زخم ها باعث میشه که رابطه اشون برای همیشه تموم شه بره پی کارش.

پ.ن1: یه وقتایی یک کلمه میتونه گندی بزنه که نگو و نپرس.میتونه اثری بزاره که هرگز و هرگز جاش خوب نشه.تازه گاهی هم سر باز کنه ناجور.

پ.ن2 :من خیلی زیاد موافق اینم که آدم باید ببخشه کسایی رو که به هر نحوی باعث ناراحتی و آزار و دلخوری آدم شدن.خیلی خیلی زیاد تر معتقدم که این بخشش به معنی فراموش کردن نیست.که اگه باشه آدم از یه سوراخ یک میلیون بار گزیده میشه.ببخش ولی حواست باشه.

پ.ن3: یه شبِ سردِ سردِ سرد.تاریک ِ تاریک ِ تاریک.تنهای ِ تنهای ِ تنها تو یه ماشین، گوشه یه خیابون نسبتا پرت. 7:30 تا 11 شب.

پ.ن4: غم نويس نيستم

فقط گاه و بي گاه

آب و هواي دل را مکتوب مي کنم

همین!

حالا اگر آسمان دل هميشه

سرخ و کبود و غم گرفته است ، چه کنم !؟

با اين حال

اين سرخي و کبودي آسمان دل را

از خاکستري جنس آدمي

بارها و بارها دوست تر دارم

با اين حال

گاه و بي گاه لال مي شوم

که نکند دلي بلرزد

نکند اشکي جاري شود

نکند دلي آزرده

حال بانگ هايي که هميشه

در درونم

در ذهنم

مرا صدا مي زنند

آيا مي دانند ؟

مي دانند که صاحب اين دل پاره پاره

براي پرواز ، پر پر مي زند

2010-08-24T16:31:00.002+10:00

کمپ

امروز مثل مرغ سرکنده هستم.هی میخوام به روی خودم نیارم نمیشه که نمیشه .قلبم تو حلقم میزنه.پسری فردا میره کمپ.

از شنبه تا همین الان صد هزار بار چمدونش رو چک کردم.همه وسایل رو هی درآوردم هی گذاشتم . هی بهش گفتم بیا یه بار دیگه با هم ببینیم چی کجاست که اونجا نخوای همه رو بریزی بیرون برای پیدا کردن یه تیکه از لباسات.

توی هر کدوم از کاپشن های لباس ورزش اش یه دونه بلوز تا کردم گذاشتم که تبلی نکنه و کاپشن خالی رو زیرپوش بپوشه و سردش بشه.وای مردم از بس هی گفتم هووووورا چه هیجان انگیز.دیشب آخرش پسری به من و شوهر گفت همش سه روزه ها مثکه خیلی نگرانید.ما هم با هم گفتیم نه ،نگران؟؟؟؟ هیجان زده ایم. خودمون خجالت کشیدیم بس که هی سفارش چیزهای مختلف رو به پسری کردیم.

از صبح امروز هم تا یادم میوفته هی چشمام خیس میشه.شوهر ظهر که اومده بود میگفت این که نمیشه چرا تلفن زدن رو دیگه ممنوع کردن؟نمیشه جای نگهبان اونجا بریم؟ باغبونی چیزی؟ کسی نمیفهمه ها. گفتم بیا یواشکی بریم شب که شد شبیخون بزنیم به کمپ از پشت شیشه پسری رو که خوابه ببینیم.بعد باز چشمام خیس شد.گفتم باز تو بارها بدون پسری بود.به چند ماه هم رسیده این بی هم بودنتون ، من چی بگم؟ گفت خیلییییی فرق داره.اون موقع پیش تو بود.یکیمون باهاش بود.خیالم جمع بود.الان چی؟ شوهر زود رفت که بیشتر از این معلوم نشه تو دلش چه خبره.دیشب هم هی به مامانم تو تلفن میگفت اصلا باورم نمیشه،کِی پسری اینقدر بزرگ شد که بخواد بره کمپ؟؟؟

انگار همین دیروز بود که تو یه روز بارونی اومد به دنیای ما.همه گفتن به به با بارون اومده قدمش خیره و پر برکت ،که بود خیلی.انگار همین دیروز بود که من هی خم میشدم تو تختش و دستم رو میگرفتم جلوی بینیش که حس کنم نفس میکشه.از همون اولش یه کم کارام یه جوری بود گمونم.نوزاد بود خب.نمیتونستم نفس کشیدن ریزش رو از روی پتو بفهمم اینه که دستم رو میگرفتم جلوی بینیش.شوهر میگفت کارات عقلانی نیست شده وسواس گونه.راست میگفت.شبا که صد بار پا میشدم و شیر میدادم بهش، اون وسطا که یه کم میشد بخوابم خواب می دیدم که دارم به پسری شیر میدم ،بعد خوابم برده و داره از بغلم سر میخوره.یه هو از خواب با تکون زیاد می پریدم، جوری که شوهر از اون تکون بیدار میشد و میگفت دیوانه ،نکن با خودت این کارو.باز خواب دیدی؟؟؟این حالت ها خوب نیست خودم هم میدونم.هی هم سعی کردم خودم رو اصلاح کنم.جوری که الان رسیده به شبی یه بار سر زدن و کلی چیزهای تعدیل شده دیگه.همین که دارم میگم یعنی میدونم و سعی کردم انسان باشم.ولی خب یه چیزایی واقعا دسته خودم نیست.تو ذاتمه گمونم.این محتاط بودن و یک میلیون بار چک کردن همه چی ام به پدرم رفته.(لبخند عشقولانه).حالا این پسری من شده هشت ساله . من باید دوریه سه روزش رو تحمل کنم.به خاطر خودش،به خاطر خودم.

خلاصه که بساطیه تو دل ما. میدونم که براش لازمه،خوبه و حتما بهش کلی خوش میگذره. میدونم که باید مثل آدم رفتارکنم و نزارم که بفهمه تو دلم چه خبره.میدونم که یه دونه بچه هست و یه دونه خواهد بود پس براش خوبه که یه کم بی ما هم باشه.برای ما هم همون قدر خوبه که یاد بگیریم زمانهایی هست که باید بی هم باشیم.از چند روز حالا تا یه ماه سال های بعد.

کلی میدونم دیگه هست ولی این دل و این چشمای لامصب زبون نفهمی شدن که بیا و ببین.

خدا جون خودت حواست به همه بچه ها و پسری من باشه.سپردمش به خودت که از همه مطمئن تری.

این بار یه پ.ن دارم از سر دل مچالگی .

دست می کشم پ.ن:

به سطحی صاف

قاب اما تو نمی شود!

2010-08-12T16:59:00.002+10:00

رابطه

یه هفته هست که داره بی وقفه بارون میاد اونم از نوع شر شر.آسمون پاره شده. بارون رو دوست دارم ولی نه شرشرش رو اونم همراه با باد.یه باد میگم یه باد میشنوید ها.از اون باد ها که دیشب مطمئن بودم قبل از این که صبح بشه ، خونمون از ریشه کنده میشه و میره هوا. یه چیز تو مایه های اون کارتونِ .یادتونه؟ جادوگر شهر اُز. میدونید که کلا مربوط به همین سرزمین کانگوروها بوده و اینا.ولی خب کنده نشد خونمون.

نمیشه این روزها بریم پیاده روی با" راکی".بس که هوا خیس و بادیه.ولی به جاش هفته پیش صبح ها خیلی خوب بود.اگه بارون هم میومد نم نم بود و بسی دل انگیز.

راکی عاشق راه رفتن و دویدن تو برگهای خشکه. منم همین طور. کلی علایق مشترک داریم که باعث میشه من روز به روز به ضرب المثلی که یکی از دوستام میگه بیشتر ایمان بیارم .دروغ چرا من نشنیده بودمش تا قبل این که دوستم بگه ولی الان دارم مطمئن میشم که ضرب المثل قوی هست. اگه منتظرید که بگم ، سخت در اشتباهید چون نمیگم.(خنده بد جنسانه)

خلاصه این که این بچه می دوه تو برگای خشک.بعد میاد نیم دایره طوری دور من چرخ میزنه یعنی تو هم بیا و بدو. منم که پهلو دردی. دو قدم که میدوم مجبورم دستم رو بگیرم به پهلوم و لنگ لنگون راه برم. بساطی داریم با هم.

..................

من معتقدم که هر رابطه ای مثل یه رشته نخ میمونه. بعضی وقتا این نخ میتونه از تار مو هم باریکتر باشه.بعضی وقتا میتونه بشه یه ریسمان خیلی کلفت.

هر نخی ، هر چقدر هم که نازک باشه باز از رشته های خیلی نازک تر به هم تنیده شده تشکیل شده.اگه یه نخ رو بگیرید تو دستتون و بین دوتا انگشتتون تابش بدید اینی که میگم رو میبینید و حس میکنید.

امان از روزی که حتی یه رشته نازک از این تارهای تنیده شده به هم باقی نمونه تو رابطه.هر بار که کوفتی پیش میاد یه دونه ازاین تارها پاره میشه.حواسمون باشه که آخری بمونه.که اگه نمونه و پاره شه دیگه هیچی و هیچی نمیتونه این رابطه رو برگردونه.هیچی!!!

..................

یه وقتایی مجبوری برای تلنگر زدن به کسی که برات عزیزِ ، دلتو سنگ کنی و جوری باهاش حرف بزنی که بلکه به خودش بیاد.باید دل مچالگیت رو قایم کنی و سفت و سخت تکونش بدی. بعدش اما همه تنت و دلت پر میشه از کوفتگی.که اگه تکون بخوره و به خودش بیاد ، این کوفتگی میشه بهترین کوفتگی عمرت.

پ.ن1: خدا جون گاهی نظری.من دقیقا اینجام.ته مه های کره زمین.

پ.ن2: دلم یه کار با حقوق ثابت میخواد.اینجوری یه ترم ممکنه حقوقم خوب باشه، یه ترم افتضاح.اردیبهشتی هستم با حقوقی حال به هم زن.

پ.ن3: دیگر نه از حادثه خبری هست و نه از اعجاز آن چشم های آشنا... از دلتنگی ها و تنهايي ها که بگذریم...انتظار تنها اتفاق اين روزها ي من است.

بابک یاس

2010-07-12T23:30:00.000+10:00

تعطیلات

تعطیلات بین ترمی داشتیم منو پسری. تا تونستم فیلم دیدم (کارتن) . دو تاش تری دی بود و خیلی زیاد دوسشون داشتم.

Toy story3

رو با پسری دو تایی رفتیم سینما.هی من سرم گیج میره با این عینک های تری دی .نمیدونم چرا.یه جای فیلم هم من از پسری می پرسیدم اینجاش خیلی قصه داره نه؟ نه؟ نه؟ که آخرش فکر کنم کلافه شد گفت این یه کارتنه خب؟ خب؟ خب؟

آخه "اندی" بزرگ شده بود و داشت میرفت کالج یه شهر دیگه.اطاقش رو جمع کرده بود.مامانش که رفت تو اطاق نیمه خالی قیافش کلی غصه(قصه) ای شد و دلش گرفت.منم همین حس رو داشتم کاملا خب.ولی ظاهرا پسری نداشت این حس رو.

Karate kid

هم دسته جمعی دیدم و پسری بسیار جو گیر شد.ولی هر چی گفتم که حیفه ها الان کمربندِ زرد کاراتت منتظرته که بری سراغش و اینا هیچ فایده نداشت و گفت دیگه نمیخوام برم.از وقتی که ساعت کلاس عوض شد دیگه نرفت که نرفت.منم دلم نمیخواد که به اصرار من بره چیزی یاد بگیره.

قسمت آخر "شرک" هم رفتیم و توی "آی مکس" دیدیم و کلی کیف کردیم.این کارتن ها به نظر من واقعا محشرن.اینقدر قشنگ احساساتشون تو صورتشون و حرکاتشون پیداست که آدم کیف میکنه.

خلاصه که تعطیلاتی داشتیم پر از فیلم و کارتن.بجز این ور اون ور رفتن های گاه و بیگاه من و پسری البته.چندین بار هم پسری و شوهر رفتن با هم استخر و شوهر بسی شگفت زده شده بود از شنا کردن پسری.آخه تو این سالها همش من برده بودم پسری رو برای آموزش و شوهر شنا کردن پسری رو یه سالی میشد که ندیده بود.

به پسری گفتم وقتی من هم سن تو بودم هیچی نبود.همش دو تا کانال کارتن داشتیم که کلی منتظر اومدن ساعت پخش کارتن میشدیم و مشق های خروار خروارمون رو مینوشتیم تا بتونیم بشینیم و کارتن ببینیم.تازه این فقط قسمت کارتن بود.زمان ما و طی دوران جنگ،هیچی نبود،هیچی.یه سری نوار قصه بود با کتاباشون که من هنوزم خیلی دوسشون دارم.مثل خروس زری، گرگ بد گنده، دل موش پوست پلنگ، سند باد، گالیور، جن پینه دوز و .....و البته نوار قصه محبوب من شهر قصه.

بعدِ هرگزی هم که بالاخره گذاشتن سینما یه کارتن نشون بده، کارتن خرگوش بلا ، گرگ ناقلا بود که ما با یکی از دوستامون و بچه هاش رفتیم. یه آقای فیلمی هم بود که خیلی بعد ها برامون یه سری کارتن میاورد مثل پری دریایی، سیندرلا و اینا.بعد اینا رو جوری روزنامه پیچ میکرد و با ترس و لرز میاورد که حد نداشت.صد بارم میگفت بچه ها حواسشون هست که درباره این کارتن ها حرف نزنن دیگه؟؟ انگار برامون فیلم بی ناموسی آورده باشه.بیچاره ای بودیم ها.

اینو به پسری نگفتم ولی یادمه قبل از کارتن کانالِ یک، یه برنامه بود که اسمش یادم نیست ولی هی عکس آدمهای گم شده رو نشون میداد.من نمیدونم چرا از صدای آدمی که اسمها رو میخوند روده هام میومد تو حلقم.بعد این برنامه هر روز بود و سالها هم ادامه داشت.من در عجبم چقدر آدم گم شده داشتیم و داریم. یه برنامه هم بود صبح ها تو رادیو به اسم تقویم تاریخ.اتفاقایی که تو اون روز تو کل تاریخ افتاده بود میگفت.مصادف بود با ساعت رفتن ما به مدرسه و توی ماشین گوش میدادیم.آهنگش منو دچار دل آشوبه میکرد.هنوزم یادم میاد، همون حس بهم دست میده.انگار کلی رخت شور نشستن تو دل آدم لباس چنگ میزنن.همشون هم وسواسی.

خلاصه که دوران خیلی بدی بود.ولی نمیدونم چرا اینقدر جنس شادیامون خوب بود.چقدر با چیزهای کوچیک شاد میشدیم اونم از ته دل. الانم که الانه من فکر کنم من خیلی بیشتر و ناب تر بابت یه سری چیز ها ذوق میکنم.نمی دونم البته پسری کلا از من جدی تره.

همین دیروز،من یه هواپیمای تک نفره دیدم تو هوا موقع پیاده روی با پسری، دست تکون دادم و گفتم هییییییییییییی ما اینجاییم ولی پسری دیگه خواست خیلی مایه بزاره دستش رو برد بالا و یه دست ریز تکون داد.بعضی وقتا مجبورم هی بپرسم دوست داشتی؟ خوش گذشت؟ چطور بود؟ بعد احتمالا قیافه ام شبیه علامت سوال و تعجب همزمانه که پسری میگه خب آره خوب بود چرا هی می پرسی؟ چرا این شکلی شدی؟

کلا بچه خود داریه.و البته بچه خیلی خیلی خیلی خوبیه.حواسش جمعه و عاقله..شاید چون پسری همیشه با آدم بزرگ ها بوده و به جز خودش بچه دیگه ای اصلا دور و ور ما نیست اینجوریه.یه شاید دیگه قوی هم هست که پسری کلا و ذاتن این جوری.مثل خودشه.خودِ خودشه همین. کلا وجودش برای من یه نعمته بی نظیر و غیر قابل وصفه.

پ.ن1 :یه جنازه هست تو مسیر راه رفتنم که نمیدونم چیه.هر چی هست بچه یه موجودی هست مثل خرگوش یا موش یا پاسوم.اون موقع که هنوز پوستی هستن و لزج. اگه میتونستم یا دفنش میکردم یا مینداختمش اون وسط ها، که دوبار، طی یه قدم زدن نبینمش.دل پیچه میگیرم هر بار.حسش حتی از با دستکش سوراخ ظرف شستن هم بدتره.

پ.ن2 :وقتی ناراحتم سعی میکنم که کمترین علامت تو بوجود بیاد.چشمام ولی همیشه منو لو میدن لعنتی ها.چشمام با فواره های اشکیم.یه بار یه جایی گفته بودم میخوام برم یه کلاسی،دوره ای چیزی ببینم بلکه گریه صدا دار یاد بگیرم.فکر کنم اندازه اشک ها اگه گریه صدادار بشه یه کم کوچیک تر شه.الان چون گریه هام صدا نداره ، اندازه اشک هام مثل اون موجودات توی " سرندپیتی " هست.دو قطره که اشک میریزم رسوا میشم و همه اهل خونه میفهمن.یه مدت خیلی زیاد، خدا هی گره های ناجور نازل میکرد برای من.یه جور که بعضی هاشو با زور دندون هم نمیتونستم باز کنم.باز که هیچی، شل هم نمیشدن لامصب ها.دورانی بود بس کوفتی.شده بودم یه مجسمه بی حس و روح.همش هم گریه ام میومد.الان از یه ملوان با تجربه هم بیشتر گره بلدم گفته باشم.امیدوارم که خدا دلش نخواد برگردم به اون حالت باز.(سیستم تو رودرواسی قراردادن خدا جونی)

پ.ن3 : آن قدر از هم دوریم که وقتی تو به شب می رسی من از سحر گذشته ام...زمین را

نمی بخشم که این گونه می چرخد.

2010-06-25T15:58:00.001+10:00

تنگه واشی

یه عکس دیدم تو یکی از این سایت ها که همه چی توش هست ، اخبار علمی، فرهنگی ، سیاسی ، اقتصادی و ...

تو قسمت فرهنگیش بود.یه عکس از "تنگه واشی" روی اون کتیبه که توی این تنگه بی نظیر هست با اسپری مشکی یادگاری نوشته بودن.من اصلا نمیتونم بفهمم یعنی چی اونوقت این کار.حالا اصلا این کتیبه نه ، هر جای دیگه.این که مینویسید منو فلانی در فلان تاریخ اینجا بودیم یعنی چی؟ از سر در تونل ها بگیر تا تو کابین های تله کابین و روی آثار باستانی و ... از ماست که بر ماست مال اینجور وقتاست گمونم.

خیلی سال پیش (گمونم 12 سال پیش) بود، یه روز که داشتیم ناهار میخوردیم آقای کسرائیان و برادرش( که شنیدم مرحوم شدن و چقدرررررررر ناراحت شدم) اومدن و حرف از یه سری عکس جدید شد از یه جای بی نظیر و گفتن که قراره این عکس های جدید بابت شناسوندن این مکان باشه به عنوان یه جاذبه توریستی.بعد هم کلی ماها رو تشویق کردن که اصلا این هوا و این موقع سال وقت دیدن" تنگه واشی" هست. آخرش هم آقای کسرائیانِ برادر ،گفتن که آخر همین هفته دارن میرن برای گرفتن یه سری عکس های تکمیلی و اگه میخوایم هماهنگ کنیم یه ماشین بگیریم پشت سرشون بریم.

بعد کلی شور و مشورت بین همکارا، بالاخره یه عده تصمیم گرفتیم که بریم.یه مینی بوس گرفتیم که یه راننده خیلی بداخلاق داشت که تو راه برگشت تبدیل شده بود به خوش اخلاق ترین راننده دنیا.از بس که سر به سرش گذاشته بودیم.

خلاصه اینکه هر چی لازم بود ببریم و چی بپوشیم و اینارو هم آقای کسرائیان بهمون گفت و ما با تجهیزات کامل رفتیم.یکی از بی نظیرترین جاهایی هست که به عمرم دیدم.یه مقدار از مسیر رو کلا باید از توی آب رفت، اونم چه آبی.منظره ها هم که محشر.آخرشم رسیدیم به یه آبشار که واقعا بی نظیر بود.طبق نوشته هایی که آقای کسرائیان بهمون داده بود اگه از کوه میرفتیم بالا و از آبشار میگذشتیم وارد یه جای دیگه ای میشدیم به اسم "ساواشی" .از اول همونجا که پارک کرده بودیم دیگه کلا آقای کسرائیان رو ندیده بودیم.تصمیم گرفتیم بریم اون بالا ها رو هم ببینیم.کلی سخت بود ولی در عین حال لذت بخش.به یه جای نسبتا صافی رسیده بودیم که بارون گرفت.از اون بارون های سیل طوری.اون موقع هم اصلا اون منطقه توریستی نشده بود اینه که به جز ما یه چند تا محلی اون ورا بود و یه اکیپ دانشجوی هنری که اونا هم بعد آبشار رو دیگه نیومدن.مثل چی خیس شده بودیم و کلا هم راه برگشتمون گل و شلی بود و جرات نداشتیم از اون راه برگردیم.همش خطر سقوط با مغز به ته آبشار وجود داشت.

یهو دیدیم یه جیپ به شکل فرشته نجات بر ما نازل شد.آقای کسرائیان بود(خدا بیامرز) با یه اقایی که نمیشناختیم.ما هم همه مهربانانه رفتیم عقب جیپ نشستیم.بعد ها هی سعی میکردیم صحنه رو باز سازی کنیم ببینیم ما ها چطور تونستیم تو یه گله جای عقب جیپ خودمون رو جا بدیم!!

فکر کنم یه سال بعدش بود که من به شوهر پیشنهاد دادم که بریم "واشی" و حیفه که تو نبینی این جا رو. با دو نفر دیگه رفتیم.توی پارکینگ پر ماشین بود و مینی بوس و اتوبوس.بعدم فهمیدم که تور تفریحی گذاشتن برای اینجا و کلی هم استقبال شده.

یه جا که وارد تنگه نشدیم و دشت هست هنوز،مردم گله به گله نشسته بودن به غذا خوردن.الان رو واقعا نمیدونم که رستوران یا بوفه یا این چیز ها زدن یا نه.(که بعیده نزده باشن) ولی اون موقع هیچی نبود.ما هم ساندویچ برده بودیم با خودمون . متاسفانه یه سری از آدمها شدیدا تو کار گند زدن به این محیط بودن و ضمن خوردن غذا آشغال پراکنی هم میکردن.

حالا باقی مونده غذا و نون و اینا بر میگرده تو طبیعت باز.ولی بطری خالی نوشابه و کلی پلاستیک و اینا که بر نمیگرده.همون موقع و همون جا به شوهر گفتم ،کاش یه سری جاها اصلا توریستی نشه. این عکس هم که دیدم باز همین اومد تو فکرم.

پ.ن1: هر چی گشتم دنبال عکس هایی که سری اول انداختم ،پیدا نکردمشون.فکر کنم نیاوردم و تو انباری مامان اینا هستن.

پ.ن2: کاشکی ارزش آثار باستانیمون رو بیشتر بدونیم.کاشکی جاهایی که پر از زیبایی طبیعی هست بیشتر دوست داشته باشیم و گند نزنیم بهش.

داداچ ما همه میدونیم که شما خیلی باحالی و میری گشت وگذار با رفقا، این بار خواستی نشونی بزاری از خودت وایسا کنار این آثار یه عکس بنداز بعد بیل بوردش کن که همه ببینن.سر جدت هوس کنده کاری و نمایش خلاقیت ها رو نکن وقتی یه اثر باستانی میبینی.یا وقتی میری تو طبیت کلا ردپا نزار.ما همه میدونیم که شما بطری بطری نوشابه و اینا میخوری ماشالا.لازم نیست پرتشون کنی تو رودخونه و تو دشت که ما متوجه بشیم.مچکرم پیشاپیش.

پ.ن3: من نمی دونم آخه به من که اولین ساله اومدم تو این کار باید برگه آخر ترم بدید صحیح کنم؟ من هنوز بسیار زیاد با دانشجو ها همزاد پنداری میکنم آخه.بعد اون بیچاره ای که جواب هر سوال رو یه خط نوشته بی ربط (کمِ کم جواب هر سوال این درس 1-1.5 صفحه هست) نکرده لااقل یه پاراگراف بنویسه که یه کم به چشم بیاد، دانشجوی اینترنشنال هم هست و من میدونم داره برای چی این درس رو میخونه.کجای دلم جاش بدم خب؟؟؟ اینا خاک تو سری کردن درس نخوندن، من عذاب وجدان گرفتم.یه استادی هست که خیلی دوسش میدارم،امسال هم باهاش کار کردم و کلی چیز ازش یادگرفتم، بهم گفت قول میدم زودِ زود این حسِ عذاب وجدانت بره.امیدوارم همین جور بشه که گفته.

پ.ن4: روزایی که گنجشک های تپل و پرنده های خال دار نوک داز میان میشینن لب دیوار و من هنوز براشون نون و برنج نریختم احساس شرمندگی میکنم.انگار مهمون هام نشستن دور میز و من هنوز حتی شروع به پختن غذا هم نکردم.بد حسیه بخصوص اگه هوا بارونی هم باشه.

پ.ن5: بعد از مناجات‌های هر شبم که بیشتر حول و حوش تو می‌‌چرخد، دلم نمی‌‌آید از راه دور بگویم "شب بخیر".چند ساعتی‌ منتظر می مانم و از همان راه دور می گویم "صبح بخیر" ... و تو بیدار می شوی آنجا بی‌ آنکه شنیده باشی‌.

سیروس جمالی

2010-06-11T22:46:00.002+10:00

فقر فرهنگی

بزرگترین مشکلی که یه آدم میتونه داشته باشه فقر فرهنگیه. روی رفتار ، گفتار، شیوه زندگی، برخورد با دیگران و ..... تاثیر میزاره.

آدمهایی هم که دچارش هستن ، آدمهای درمونده ای میشن که مدام مجبورن یا تو سایه ِ این و اون باشن یا پشت نقاب.که البته هیچ کدوم فایده نداره.چون این فقر فرهنگی که دچارش هستن توی این آدمها نهادینه شده، رفتار و حرکاتشون هر چقدر هم بخوان تظاهر کنن باز یه جاهایی این کاستی رو نشون میده.

بصورت ناخودآگاه هر چقدر هم سعی کنن نمیتونن از کندوکاو تو زندگی بقیه دست بردارن و همیشه تویِ توهم کشفیات جدیدشون غرق هستن.تحصیلات و تغییر محل زندگی و .... هم از این فقر فرهنگی کم نمیکنه.فقط ممکنه شکلش رو یه کم ،کم رنگ تر کنه.فقط میشه برای این جماعت متاسف بود که تمام مدت، وقت و انرژی خودشون رو صرف کارهای بیهوده میکنن.گاها خیلی هم ادعای روشنفکری و امروزی بودن دارن ولی بازتاب رفتارشون چیزی جز کارها و حرف های خاله زنکانه نیست.

امیدوارم کسانی که دچار این مشکل هستن بتونن درک کنن که مشکل بزرگی دارن و سعی کنن برطرفش کنن.البته معمولا لذتی که کنکاش توی زندگی این و اون براشون فراهم میکنه باعث میشه که نخوان یا نتونن بزرگی مشکلشون رو درک کنن.

اینجاست که این شعر محشر مصداق پیدا میکنه:

آن کس که نداند که نداند که نداند در جهل مرکب ابد و دهر بماند

امیدوارم که یه روز هم شده توی زندگیشون طعم زندگی کردن بدون نقاب و بیرون از سایه رو بچشن.آمین.

............................

هفته پیش با این که هوا بسیار سرد بودو بیشتر وقتا بارونی، صبح های محشری داشت که من همه سعی ام رو کردم که یه دونش هم از دست ندم.بیدار که میشدیم کلا توی "مه" بودیم.حتی بعضی از روزها نرده های خونه هم دیده نمیشد.

تو راه مدرسه پسری با این که همه چشمهای "فردی" روشن بود، حتی چشم مه شکنش ، ولی تا 20 قدمیمو بیشتر نمیدیدم.کلی کیف میکردیم دو تایی و سعی میکردیم حدس بزنیم شبه چیزایی که از توی ماشین میبینیم چیا میتونن باشن.

وقتی برمیگشتم و میخواستم با راکی برم پیاده روی "مه" یه کم رقیق تر میشد و میشد تا اون ور خیابون رو مبهم دید.خیلی خیلی حس خوبی بود.هوای سبک پر بود اطراف و قطره های خیلی خیلی ریز آب مینشست رو پوست آدم.چون چشم چشم رو نمیدید راستش ترجیح دادم نرم اون پشت ها که همیشه میرم و راکی رو باز میکنم تا هرچقدر میخواد بدوِ بلکه انرژیش خالی شه.همینجوری هم خیلی خلوته اونجا و توی اون مه عاقلانه نبود اون ورا رفتن.اینه که توی مسیر معمولیِ پیاده روی رفتم و از همون راه هم برگشتم.توی راه برگشت مه تقریبا رفته بود و من کلی منظره بی نظیر دیدم که به خاطر نور زیاد روز ندیده بودم تا حالا .بین شاخه های کاج پر بود از تار عنکبوت.با چه چیدمان بینظیری.روی کاج هایی هم که هنوز نهال بودن دیگه سنگ تموم گذاشته بودن عنکبوت ها و تار یه سره تنیده بودن.انگار که یه لایه نازک حریر انداخته باشی روشون.یه کم که گذشت خدا از لای ابرها کلی اشعه فرستاد که من اسمشو گذاشتم سلامِ خدا.صبح های این هفته با این همه زیباییشون انرژی کل روز منو تامین میکردن.

پ.ن 1:تربیت خانوادگی خیلی مهمه خیلی،خیلی، خیلی.

پ.ن 2:لانگ ویک اِند همراه با لبخند ماسیده.

پ.ن 3:عکس ها مربوط به هموت تارعنکبوت ها و سلام خداست.

پ.ن 4: این ترانه های جدید و از هر ور که نگاه میکنم مینینم اصلا نمیشه هیچ جوره مقصود سراینده و خواننده و سایر عوامل و فهمید.زمان ما آهنگ های قر کمری هم خداییش دل انگیز بود.حالا نه اینکه معنای عمیق نهفته قر دار توش باشه ولی دیگه اینقدررررررررررر اراجیف نبود.خدایا توبه .

پ.ن 5: طرحهایی زیبا ، چهره هایی خندان

صورتک ها همه دوست ، مهربان و آرام

تو به خود پاسخ ده : چقدر فاصله است از تو تا آن طرحی که سحر گاهان می زنی بر صورت ...؟

دل من می خواهد سحری را بیند که همه خود هستند ، نه نقابی زیبا

2010-06-06T23:15:00.002+10:00

ترس

نشسته بودیم آخر هفته ای تلویزیون می دیدم و تنقلات می خوردیم و سعی در سپری کردنِ شنبهِ کش دار بارونی داشتیم.

یه برنامه نگا میکردیم به اسم "فانی ویدیو" که شامل اتفاقات خنده داره. من یهو دیدم راکی داره اون سمت خونه خودشو میکشه از بس که بی وقفه پارس میکنه.همیشه وقتی یکی میاد پشت در این کارو میکنه و به جای زنگ خونه عمل میکنه.نه که خونه ما زنگ نداره از اون نظر.من یه نگا کردم که ببینم اگه یکی از پسرهاست در پارکینگ رو بزنم از اون ور بیاد تو که دیدم نه.یه خانومه غریبه پشت دره.

به شوهر گفتم بیا راکی رو بگیر من برم ببینم کیه.اگه نگیریمش و درو باز کنیم مثل فشنگ در میره یا اینکه هی میپره رو پای کسی که اومده جهت خیر مقدم، که جفتِ کاراش ناجور بود برای اون موقع شبی.

من رفتم درو باز کردم دیدیم یه خانوم 50-60 ساله هست با یه چشم.گفت برام یه تاکسی میگیری؟ گفتم بله بیایید تو لطفا تا من زنگ بزنم.

خب بیرون سرد بود و تاریک بود و خیلی زیاد بارونی.شما بودید نمی گفتید بیا تو؟؟

من فکر کردم یا وای میسه جلو در از تو، یا دیگه نهایتا میشینه رو مبل هایی که نزدیک در هست.من اومدم این ور خونه دنبال تلفن و تا برگشتم رو یخچال دنبال شماره بگردم دیدم پشت سرمه.

گفت شماره رو حفظم میگم بگیر.راستش یه کم جا خوردم.ولی به روی خودم نیاوردم.

پسری تو این فاصله رفته بود تو اطاقِ ما و داشت از تلویریونِ اونجا بقیه برنامه رو نگاه میکرد.شوهر هم رفته بود نشسته بود پشت میز غذاخوری یه جایی پشت ما که من فقط میدیدمش و خانومه نمیدیدش.راکی هم تبعید شده بود تو حیاط.کلا خانواده منزویی هستیم گمونم.ها ها ها.

بعد من که شماره رو داشتم میگرفتم و حرف میزدم، خانومه اومد دیگه تهِ خونه و نشست رو مبلِ دم تلویزیون.هی هم یه جورایی میلرزید که من اول فکر کردم سردشه.گفتم چایی میخوایین؟ گفت بله.اینا معمولا تو چاییشون شیر میریزن.من تا پرسیدم شیر؟ گفت بله با 1.5 قاشق شکر. گفتم چشم قربان.

چایی رو آوردم دیدم سرش تقریبا دمه زمینه همین جور که نشسته.حالت چرت ناجوررررر. گفتم چاییتون ،چرنش پرید یه کم.دیدم به چیزهای روی میز نگاه میکنه با خودم گفتم شاید گشنشه.بهش بیسکویت هم تعارف کردم که سریع قبول کرد.گفت تو خیلی مهربونی.منم نه که خودشیفته هستم خوش خوشانم شد کلی.

بعد یهو گفت پول چقدر داری به من بدی؟ گفتم بله؟؟؟

گفت میبینی چشممو؟ گفتم بله. گفت سرطان بوده درش آوردن. گفتم متاسفم. گفت بنزین ماشینم هم تموم شده اینه که گفتم برام تاکسی بگیری.پولم هم ته کشیده. باز گفتم متاسفم.

گفت حالا چقدر داری بهم بدی؟ گفتم هیچی . من پول نقد ندارم. کارت استفاده میکنم کلا.

دروغ هم نگفتم.یه کم همیشه من پول نقد دارم که واقعا اصلا به حساب نمیاد و کلا همه کارم با کارته. گفت اندازه پول تاکسی هم نداری؟ گفتم نه، متاسفم ولی خوب میتونم با کارت حساب کنم وقتی تاکسی اومد. گفت نه پول میخوام نقد. و اونجا بود که فهمیدم بله پول میخواد نه بابت رسیدن به خونش بلکه بابت خرید مواد یا مشروب.

شوهر در تمامی این مدت که در کل 15 دقیقه شد تا تاکسی بیاد، در نقش مجسمه در پس زمینه ماجرا بود. فقط یه بار از همون پشت سر خانومه بال بال زد که هر چی میگه تو بگو نه !!!!

خلاصه تاکسی اومد و این خانوم رفت . شوهر رفت بالای منبر که کارها میکنی ها؟؟ آدم های ناجور رو راه میدی تو خونه که چی؟؟ من اگه نبودم ممکن بود کلی بلا سرت بیاره.یه چاقو بگیره زیر گلوت و دزدی کنه و اینا.

من با دهن باز فقط نگاش میکردم که متوجه منظورش بشم که من اگه نبودم یعنی چی؟؟ مگه بودی؟؟ همه مدت که تو پس زمینه بودی اصلا ندیدت این خانومه!!!!

بعدم گفت تاکسی و اینا بهانه بوده.خمار بود میخواست یه پولی ازت بگیره.حالا میره 2 تا کوچه پایین تر تاکسی هم میپیچونه و پیاده میشه و پولشم نمیده.

ضمن سخنرانی شوهر بود که باز در زدن و این بار یه آقا بود.من گفتم میشه بری درو باز کنی این بار؟؟؟

که دیدم بله. آقای راننده تاکسی بود و پیچونده شده بود.فقط گفت میشناختینش؟ گفتیم نه.گفت حدس زده بودم.یه کم که از خونه دور شدیم گفت نگه دار پیاده میشم.پول هم ندارم و زد به چاک.

من به شوهر گفتم 100 بار دیگه هم باشه، آدم وقتی میبینه که یه خانوم سن دار تو بارون پشت دره خوب دلش نمیاد که بگه همون جا وایسا تا خیس بشی، از سرما هم یخ بزنی تا من برات زنگ بزنم تاکسی ، میگه؟؟

قرار بود شام بریم بیرون که بعد این ماجرا من گفتم برید غذا بگیرید بیارید تا من مسیر عبور این خانوم رو ساولن کشی کنم.

هنوز 2 دقیقه هم از رفتن شوهر و پسری نگذشته بود که من دیدم باز راکی داره خودشو اون ور میکشه.نگاه کردم دیدم خانومه پشت دره . دروغ چرا با حرفایی که شوهر گفته بود مثل سگ ترسیدم. در های خونهِ من هم که در نیست.2 تا تیکه چوبه و شیشه . فوت کنی باز میشه بیای تو. با دستمای ساولنی توی دستم خشک شده بودم.فقط تونستم از همون دور بگم متاسفم ولی درو باز نمیکنم.بعد اومدم این ور خونه مثل چی قایم شدم.راکی یه مدت پارس میکردو این نشون میداد که خانومه هنوز پشت دره.بعد همه جا ساکت شد ولی من همچنان در حالت ترس بودم. به شوهر زنگ زدم که هم بگم چی شده و هم بگم که از سر پیچ کوچه در پارکینگ رو نزن ، خانومه همین دور و وره ممکنه قبل شما از در پارکینگ بیاد تو، که به سلامتی و میمنت جواب نداد.

وقتی برگشتن ،گفتم من مثل سگ ترسیده بودم شما که نبودید.شوهر میخنده میگه ترس؟؟ چرا آخه ترس داشت اون خانوم؟؟ جوون عزیزی ها!!!! یعنی من هلاک این 2 گانگیِ حرف های شوهرم.من نفهمیدم بالاخره باید بترسم یا نترسم یا چی؟؟

پ.ن1: عکس خونمونه که ببینید چقدر بی درو پیکره.در عکس باسن "فردی" هم پیداست.شرمنده دیگه ."فردی" ماشینمه یادتونه دیگه ایشالا.

پ.ن2: آنقدر بلندی که دستم نمي رسد از جيبهايت ترانه بردارم

آنقدر دوری که نمي دانم براي ديدنت چند حادثه بميرم

آنقدر پيدايي که نمي دانم در خواب کدام ستاره قطبي گم ات کرده ام

با اين همه، حرف " نيامدنت " که مي شود، باران را ورق مي زنم که بيايـــــــــي

2010-05-27T14:08:00.002+10:00

غر نوشت:

این آخر ترمیه بس که برگه پرژه صحیح کردم رسما به فنا رفتم.بعضی ها هم من نمی دونم چه فکری میکنن، یا اصلا اصولا موقع نوشتن فکر هم میکنن!! که بر می دارن چندین صفحه مطالبی که به نظرشون جالب میاد مینویسن و دریغ از یک خط نوشته مرتبط با موضوع.نمیکنن وقتی بی ربط میخوان بنویسن قبلش از من درباره علائقم بپرسن لا اقل و مطالب بی ربط رو بر حسب علائق من انتخاب کنن.

منم نه که خودم محصل بودم، هی حس و قیافه اینا با دیدن نمره میاد جلو چشمم و سعی میکنم تا جایی که میشه یه کاری بکنم براشون.ولی خداییش برای بعضی هاشون هیچ کاری نمیشه کرد.اصلا جایی نذاشتن برای کمک.

خستگیم با دیدن یه سری کارها درمیره.یه دانشجو هست که شکل "بَنِر" هست.اینقدر من اینو دوستش دارم.هی سعی میکنه که همه چیزش به موقع و مرتب باشه.سوال هم که داره از سر جاش نمی پرسه پا میشه میاد پیش من با یه صدای ته چاهی میپرسه.منم همه هیکلم میشه گوش که نخوام بپرسم دوباره بگه چی گفته؟ میترسم خجالتش بیشتر شه دیگه اصلا نیاد بپرسه.با لهجه چینی و صدای ته چاهی خودم رو میکشم هر بار و بالاخره میفهمم که چی میپرسه.

همین "بنر" عزیزم یک پروژه ای انجام داده که من کیف میکردم وقتی میخوندمش.دلم میخواد کلی پیرینت ازش بگیرم بدم به این دانشجوهای اینجایی بگم یه کم یاد بگیرید.وقتی بهش میگم که کلی کارشو خوب انجام داده و من به خاطر حضور فعالش تو کلاس میخوام کل اون 15 نمره کلاسی هم بهش بدم،همه صورتش میشه خنده و من کیف میکنم از دیدن "بنر" خوشحال.

حالا همه اینا یه طرف،موضوع اصلی مدیر گروه این درسه (پدر اُشین) که کلا میخوام برم پیشش ،حالم بد میشه.آخرین هنرنماییش پاشیدن مقادیر قابل توجهی هویج گاز زده به سر و روی من و برگه های همراهم بود.

آخه قربون اون چشم بادومیت، دهنت پُرهِ حرف نزن.حالا زدی و منو نارنجی کردی و منم اینو یه جای دلم جا دادم ، که دهنش پر بود و نخواست منو معطل کنه همون جوری جوابمو داد!! آخه وقتی قورت دادی چرا دوباره گاز میزنی به اون هویج کوفتی ؟؟ اونم گاز مقوی.

فکر کنم از یه جا فهمیده که من بهش گفتم پدر اُشین چون با دهن پر هویج لبخند های کشدار هم میزد.شایدم خوردن هویج خوشحالش میکنه.

اگه ترم دیگه هم کارم باهاش بود،هر دفه که باهاش کار داشته باشم براش هویج میبرم.بس که لذت بردم این بار ها.

خدایا این شادی های هنگام کار رو از من نگیر.

......................................................

اون آقایی که گفته بودم مسن بود و اینا.دیروز صبح و امروز صبح دیدمش.اینقدر ذوق کرد که منو دیده که من رو هوا بودم.گفت خیلی وقته نیستی.گفتم ای جان (تو دلم).گفتم هستم ساعت اومدنم هی جا به جا میشه.گفت خوشحالم دیدمت.من گفتم منم.خیلیییی.

همه اینا رو وایساد و گفت .همین جوری که نفس نفس میزد.یعنی دل به دل راه داره آیا؟ همیشه راه داره یا گاهی یا چی؟

......................................................

پدرم خیلی سال پیش یه حرفی به من زد که همیشه با دیدن یه سری از آدمها یاد حرفش میافتم و بهش عمل میکنم.

پدرم میگه بعضی از آدمها بدون هیچ دلیلی و حتی بدون اینکه آدمو بشناسن ممکنه از آدم خوششون نیاد و شروع کنن به بی ادبی کردن و آزار رسوندن.دلیلش حالا مهم نیست که چیه.بهترین کار اینه که کلا ندیده گرفتشون.

پدرم میگه وقتی داری تو خیابون راه میری و یه سگ هاری به طرفت پارس میکنه تو چی کار میکنی؟؟ تو هم به طرفش پارس میکنی و مثل اون رفتار میکنی یا سعی میکنی کاملا بهش بی توجه باشی و راهتو بگیری بری؟

این دقیفا مثال این جور آدمهاست.اگه وایسم و بخوام جواب بدم یا هر عکس العملی ،انگار که منم دارم به طرف سگه پارس میکنم.

اون کسی که باید بفهمه امیدوارم بفهمه و هی خودشو خسته نکنه و نیاد الفاظ خوشگلشو اینجا خرج کنه!!!

همین چند خط هم نمی نوشتم اگه بی تربیتیت رو متوجه خانوادم نمیکردی.

پ.ن1: این "تگ" توی فیس بوک هم برای خودش شده ماجرایی ها.بعضی هاش خوبه خب.آدم خوشش هم میاد.ولی بعضی هاش از توان من خارجه فهمشون.مثلا یه گوشه از دشت رو "تگ" کردن به اسم من.با یه تیکه از آبشار.یه خط از یه شعر! یا بازی مار پله!!! یا یه تیکه از یه مسئله سختی که انیشتین طرح کرده! من کلا هلاک استعداد های درخشان دوستانم.

پ.ن2: عکس یه درخت پاییزی هست توی راه مدرسه پسری که دل منو برده.به تنهایی کلی رنگ پاییزی داره با خودش.

پ.ن3: انگشتت را

هرجای نقشه خواستی بگذار

فرقی نمی کند.

تنهایی من

عمیق ترین جای جهان است

و انگشتان تو هیچ وقت

به عمق فاجعه پی نخواهند برد

2010-04-30T16:53:00.003+10:00

قارچ چتری خال خالی

اینقدر بدم میاد از آدم هایی که یهو غیب میشن.راستش بدم نمیاد،بیشتر لجم می گیره.از این که میتونن اینقدر بی خیال یهو غیب شن و اصلا به این فکر نکنن که چقدر آدم ها (دوست ها) ممکنه که نگرانشون بشن.حالا نمیگم آدم لزوما باید دوست جون در جونی کسی باشه ها.من خودم اگه در حد سلام و اینای مداوم هم باشه، بعد یهو طرف محو بشه،دلم براش تنگ میشه،طولانی تر که بشه غیبته نگرانش هم میشم.شایدم من دچار ناراحتی های حاد روحی و روانیم و خوشم میاد از دل تنگ شدن برای این و اون.

من و راکی که صبح ها میریم پیاده روی بصورت ناخوداگاه کلی آدم هر روز می بینیم.اینجا هم همه از سر صبح خوش اخلاق هستن و به هم لبخند میزنن و صبح بخیر میگن.(یکی از چیزای اینجا که من هلاکشم همینه که میشه به همه لبخند زد از ته دل و هیچ معنی بدی هم براش تصور نکرد.) من اسم آدم هایی که میبینیم گذاشتم غریبه های آشنا.

تو این غریبه های آشنا یه آقای خیلی مسنی هست که همیشه وقتی به هم میرسیم صورتش قرمزِ قرمز شده. معلومه که کلی راه رفته تا اون موقع و نفسشم در نمیاد برای صبح به خیر گفتن.اینه که من میگم صبح به خیر همراه با یه لبخند خیلی گل و گشاد و اونم سرشو برام تکون میده و با همه صورتش بهم لبخند میزنه.حالا میشه یک هفته که من این آقا رو ندیدم و هم دلم براش تنگ شده هم نگرانش شدم.

حالا فکر کن این آقا که یه غریبه آشناست.اون دوستای خیلی خیلی خیلی نزدیکی که یهو میزارن بی هیچ نشونی میرن چقدر آدمو کلافه میکنه.

چقدرم این قضیه اپیدمی شده ها.کلی آدم میشناسم که دچارشن.فکر کنم غیب شدن مُد شده.شایدم جایزه ای چیزی میدن به اونایی که غیب میشن.اگه فهمیدین قضیه چیه و به من نگید دلگیر میشم .گفته باشم.

تو همین راهه که گفتم از وقتی پاییز شده ،پر شده از قارچ های جورواجور.یه سری از این قارچ ها که قرمزِ خال خالیهِ چتری طوری هستن ، منو پرت میکنن تو کتاب داستانای بچگی هام.یه کتاب داشتم جلدش نارنجی بود.روش عکس یه دونه از این قارچ ها بود با یه سری حیوون زیرش.توش هم پر داستان های کوتاه کوتاه بود.یه دونش هم همین داستان قارچه بود.

اینقدر تو اینترنت دنبال کتاب حساب مصور گشتم جونم دراومد.اون سری هم که اومدم وطن کلی جا سر زدم که بخرم ولی پیدانکردم.میخواستم برای پسری بخونمش.دیگه الان که سواددار شده(سواد خارجکی) زیاد خوشش نمیاد من یا پدرش براش کتاب بخونیم.دوست داره خودش بخونه.از تهِ تهِ دلم امیدوارم که علاقه نشون بده و خوندن و نوشتن فارسی هم یاد بگیره.اگه یاد نگیره، روز به روز بیشتر لغت کم میاره برای حرف زدن.

.......................

نیکوتین با کافئین؟ مسئله این است.

میترسم اینقدر قهوه تلخ بخورم که آخرش خودم هم تلخ شم درست مثل ته خیارهای وطنی.یه بار دیگه یه جای دیگه گفته بودم.اینجا هم میگم.من با همه نا بلدیم هی میبافم، کوک میزنم ، پس دوزی میکنم.حالا شل و سفتیش و کج و کولگیش رو که بی خیال شیم، وصله پینه بدی نیست خداییش.

تو هی بیا بشکاف،پاره کن ، گند بزنم، همه چی رو خراب کن ببینم خوبت میشه؟ نه خودت چی فکر میکنی؟ فکر میکنی خوبت میشه؟

.......................

پ .ن1: اینجا الان پر از رنگه.یه پاییز هزار رنگ واقعی با بوی اکالیپتوس.میرم راه میرم مست بر میگردم خونه.

پ.ن2:عکس مربوط به همون قارچ هاست که گفتم.

پ.ن3:بعضی از آدم ها هستن که وقتی هستن هم انگار که نیستن.بعضی از آدم ها هم هستن که همیشه هستن،حتی وقتایی که نیستن.

گر چه از فاصله ماه به من دور تری

ولی انگار همين جا و همين دور و بری

ماه می تابد و انگار تويی می خندی، باد می آيد و انگار تويی می گذری

شب و روز تو ـ نگفتی ـ که چه سان می گذرد

می شود روز و شب اينجا که به کندی سپری

2010-04-09T14:50:00.000+10:00

هنرهای زیبا

اون موقع که من مدرسه می رفتم یه درس خیلی خیلی کوفتی داشتیم به اسم "طرح کاد" که فکر کنم از راهنمایی شروع می شد تا سوم دبیرستان.توش قرار بود کلی خانم بشیم و خانه دار.گلدوزی،بافتنی،خیاطی،کودک یاری و کمک های اولیه یاد بگیریم.

ریا نباشه من از هر کدوم از این هنر ها به اندازه کسب نمره قبولی یاد گرفتم و خداییش کلی از چیزهایی هم که اون موقع به خاطر نمره یاد گرفته بودم الان فراموش کردم.

چندین وقت پیش که طی یه حرکت جانگولر انگشت شصت پام به فنا رفت و من به عادت لجبازی همیشگیم نخواستم که تو دورانی که پام باید بانداژ میشد کسی کمکم کنه، بالاخره فایده این درس کوفتی بر من معلوم شد.

پام رو جوری به تنهایی بانداژ می کردم که خودم بسی کیف میکردم از دیدنش.تازه میتونستم با عصا بپرم و کلی کار دیگه.جوری که هی بهم پیشنهاد میشد برم تو استرالیا َن گات تلنت شرکت کنم ولی من زیر بار نرفتم.(اینی که گفتم یه برنامه هست که هر کی فکر میکنه که خیلی هنرمنده حالا تو هر زمینه ای میره توش شرکن میکنه و اینا)

بعدشم یادم افتاد که خیلی خیلی دوست دارم وقتی پیر شدم ، بشینم رو صندلی تکون تکونی اونم جلوی شومینه و شال گردن ببافم.اونم شال گردن های رنگی رنگی.

من از همین مکان از تمامی معلم های طرح کاد که مورد عنایت من قرار گرفتن رسما عذر می خوام.

این تیکه آخر نهایت فروتنی بود ها.گفته باشم.

............................

هنوزم که هنوزه رسیدن بسته از ایران برام خیلی هیجان انگیزه.با این که مامان اینا مرتب بسته میفرستن، ولی هر بار من از خود بی خود میشم.

من و پسری تقریبا تا کمر میریم تو جعبه و سعی میکنیم چیزایی که مال خودمونه هی پیدا کنیم.

گاهی هم دعوامون میشه و تا زنگ زدن مامان باید صبر کنیم تا معلوم شه که موردی که سرش دعواست مال منه یا پسری.همیشه هم پسری پیروز میشه حتی اگه حق با من باشه.مامان وقتی میبینه که پسری خوشش اومده بهش میگه شک نکن که برای تو فرستادم.

این وسط فقط شوهر هست که بعد تقسیم غنایم میره و سوغاتی های خودش و در کمال آرامش بر می داره.

بعضی وقتا پدرم یه نت کوتاه میزاره تو بعضی چیزها.این نوشته های پدرم رسما منو می کشه.

همشون رو جمع کردم و هر بار که می خونمشون مثل همون دفعه اول کلی اشکم درمیاد.

آخه از یه ذره قبل از این که بیام اینجا بطور حال به هم زنی زرتی اشکم درمیاد.اَه اَه اَه

بسته عیدی امسال هم کلیییییییییی کیف داشت.

کادوی کار پیدا کردن هم محشر بود.فرداش انداختم دست و گردنم رفتم مهمونی.

پسری هم رسوام کرد.به همه گفت اینا جدیده ها.مامان جون براش فرستاده.

ما کلا خانوادگی خجسته هستیم.تو خونِمونه گمونم.

............................

کارم رو کلی دوست دارم.هم جایی هست که غریبه نیستم باهلش ،هم کلی آدم میشناسم اونجا هم کلی چیز دیگه.

عمرا فعلا ها بگم کارم چیه.

یه وقتایی فقط دچار 100 دلی میشم که چی کار باید بکنم که کلی ملاحظه کارانه رفع و رجوعش میکنم.

یکی از کسایی که من مرتب باهاش سر وکار دارم تو کارم مثل پدرِ اوشین همش انگستش رو برای من تکون تکون میده.فکر کن یکی کل حرفای مهربانانه ، آموزنده و ... رو با تکون دادن انگشت سبابه روبه روی صورتت بخواد حالیت کنه.

اونم با لهجه بسیار غلیظ چینی.

یه بار که پسری دیدش گفت میفهمی که چی میگه؟

گفتم تقریبا.یه جاهاییش هم حدس میزنم.

همین آدم همش به من یادآوری میکنه که یادت باشه که مهم ترین چیز اینه که دانشجوها هَپی باشن.

منم ریسه میرم از خنده و همیشه بهش میگم از اون یه نظر خیالت جمع.من اصلا کارم هَپی کردن جماعته شک نکن.

قیافش وقتی من غش و ریسه میرم اگه بگی یه ذره عوض میشه ،نمیشه.

لامصب دریغ از یه لبخند ریز.

ولی قلبی از طلا داره می دونم

کلی دی و نقطه جهت دل گرمی به خودم.

............................

پ.ن1: حرف پیشکی نباشه، فکر کنم امسال قراره بهتر از پارسال باشه.

این رو گفتم که مشکلات و کوفتی ها بمونن تو رودرواسی.

پ.ن2: دیر که می خوابم تا صبح هم که همش خواب های جور واجور می بینم.پس کی خستگی هام دربره هان؟

پ.ن3: تعطیلات "ایستر" رو رفتین سیزده به در و کلی گشت و گذار.اینجوری عید خود رو سپری کردیم که عقده ای نشیم.کلی هم سریال آبگوشتی وطنی دیدیم.خداییش یکی منو توجیح کنه که چه مرگمه که مثل بز میشینم بعضی چیزا که میدونم چرته نگا میکنم.

پ.ن4: شمایی که میایی ناشناس منو مورد عنایت قرار میدی.همین که یه هویت مشخص برای خودت نداری کلی میری زیر سوال جانم.هر وقت جرات از کاور بیرون اومدن پیدا کردی بگو.اون موقع حرفات و میشنوم .پ.ن پایینی رو بخون.بلکه به کارت بیاد.

پ.ن5: طرحهایی زیبا ، چهره هایی خندان

صورتک ها همه دوست ، مهربان و آرام

تو به خود پاسخ ده : چقدر فاصله است از تو تا آن طرحی که سحر گاهان می زنی بر صورت ...؟

دل من می خواهد سحری را بیند که همه خود هستند ، نه نقابی زیبا

2010-03-09T16:53:00.000+11:00

مادرانه

با پسری نشستیم فیلم "هاچیکو" رو دیدم. بسی دل غشه گرفتیم.پسری اینقدر گریه کرد اونم از نوع بی صدا که وقتی فیلم تموم شد مماخش گرفته بود.چشماشم شده بود نخودچی.

گفتم بیا "راکی" رو ببریم گردش.باز بغضش اومد.

آخه فیلم داستان یه سگ بی نهایت وفاداره.بیشتر نمیگم شاید بخوایین نگاه کنید فیلم رو.

البته من برام داستانش خیلی وقت پیش میل شده بود بخاطر همین از اول فیلم میدونستم آخرش چی میشه.

به پسری گفتم پس بیا "سقز" بجوییم بعد از دهنمون بیاریم بیرون سفت شه ، دوباره بجوییم ، چرق چرق کنه.

یه کمی خندید.

گفتم یا بیا از اون حرفای یه کم بد یادت بدم که این بار که رفتیم وطن بلد باشی.

آقای شوهر، چشم غره طوری نگام کرد.گفتم چیهههههه؟ بلد نباشه که بد تره.

من در حد:

کاشی، خر من گم شده شاید تو باشی

یا:

کره،پشت سرت خره.

پنیر برو یه گوشه بمیر و ....

یادش میدم.

پسری ریسه رفته بود از خنده.گفت خوب یادم نمیمونه که.گفتم تمرین کن یادت میمونه.

گفت که چی بشه؟؟

این "که چی بشه" گفتنش منو آره و اینا.آخر هر حرف میگه تقریبا.

گفتم که این بشه که دفه بعد اگه یه شعر یه کم بی ادبی خوندن تو بلد باشی اشتباه نخونیش.

اونم چه اشتباهی.بعد ریسه رفتم از خنده.

شوهر هم چنان غضبناک منو نگاه میکرد.سرش هم تکون تکون میداد گاها.

یک عالمه نقطه و دی

گفتم والااااااااااا ، دروغ میگم؟ بعدِ کلی کلنجار، رفت با بچه های ساختمون بازی کنه.

2 روز که گذشت اومد خوند:

شاشو شاشو ،شرمنده

جارو به "باسنِ" بنده

عمرا اگه گفته باشه "باسن" ها.من خواستم اینجا یه کم ادب رو رعایت کنم.

من که اون لحظه ضعف کرده بودم از خنده.مامانم بسیار شاکی طوری ،گفت نخند.و من تا جایی که شد خودم رو جمع کردم.گفتم ببین پسری جوونم

جارو به ...نِ بنده ،غلطه.باید بگی :

جارو به ...نِش بنده.

بعد باز ریسه رفتم.

مامانم گفت کلا بی ادبی، حیف این بچه.

و من هی خندم میومد بی وقفه.

عصری به کمک دختر ها طی یه دوره فشرده این شعر رو به پسری آموزش دادیم . حالشو بردیم.

هر کی فکر میکنه من مامان بد آموزی هستم باس بگم که اصلا هم این طوری نیست.

خوبه بچم هر وقت میاییم سفر شبیه هاج و واج ها (میتونید از واژه اسکول هم استفاده کنید اینجا) باشه و کلا نفهمه کودکان شر و شور وطنی چی میگن؟؟

نه خوبه؟ نیست دیگه.

پ.ن1:یه دوستی دارم که تو پارکینگِ مرکز خریدها هم راهنما میزنه، وقتی حتی فقط یه جهت هست برای پیچیدن نه بیشتر.گاهی فقط باید پیچید اونم بدون راهنما زدن.گاهی زدن راهنما تو بعضی از پیچ ها گند میزنه به کل پیچ.

پ.ن2: حالا هی بیایید بگید بوی عید و بهار و اینا.حالا هی سعی کنید قسمتهای تحتانی منو بسوزونید.

من همین جا اعلام میکنم که از خیلیییییییییی بچگی از عید بسیار زیاد بدم میومده.گفته باشم.

فقط بوش و تمیزیش و هواش و گل زردک هاش و بنفشه هاش و بازارچه تجریش اش و ماهی فروش های دم میدون کاج اش و .... رو دوست داشتم و دارم.

یادش به خیر که من چقد سگ میشدم از ازدحام و تنه زدن ها و هل دادن های مردم مهربون در اقصی نقاطی که میرفتیم برای خرید.یکی از دخترها در مواقع سگ شدن من نظریه میداد که من مردم گریزی حاد دارم.

در هر حال شما حالشو ببرید و فقط

به شکوفه ها به باران

برسونید سلام ما را

چشمک همراه با لبخند ملیحانه.

پ.ن3: شراره یه بار با گذاشتن این شعر منو کشته بود، پارسال گمونم :

...اي كاش آدمي وطنش رامثل بنفشه ها

در جعبه هاي خاک

يك روز مي توانست همراه خويشتن ببرد

هر كجا كه خواست در روشناي باران

در آفتاب پاك.

پ.ن4:عکس مربوط به یه پارک دوست داشتنیه تو بهار اینجا.شکار خودمه

2010-02-23T13:36:00.000+11:00

نوستالژی

یه وقتایی انگولک کردن یه زخم قدیمی بصورت مازوخیسم طوری،کلی لذت بخشه.

یه حسی مثل وقتی که لثه آدم ذوق ذوق میکنه و آدم هی و هی دلش می خواد دندوناش رو، روهم فشار بده تا اون حسِ ذوق ذوق به آدم حس دل غشه بده.

اگه دندون عقلتون رو جراحی کرده باشید، می تونید حس کنید من چی میگم.یا یکم زیادی نخ دندون کشیده باشید.

هم حس آزار دهنده ایه ، هم خوشایند.یه جوریه که نمیشه ازش دست کشید.تا جایی که یا درده خوب شه.یا بی حس بشی نسبت به درده.

توصیه ایمنی: همیشه تا جایی زخم ، اعم از کهنه یا جدید، رو انگولک کنید که به اون مرز بی حسیه نرسه.حالا از من گفتن بود.خودتون میدونید دیگه.

الان اگه فکر کردید من مازوخیسم دارم باس بگم که سخت در اشتباهید.ممکنه یه چیز حاد تری باشه.من کلا یا نمیگیرم یا حادشو میگیرم.گفته باشم.

......................................

به راکی میگم در رو باز میکنم ولی تو فرار نکن اوکی؟ بعد یه جوری نگاش میکنم که یعنی مطمئنم که از اعتمادم سوء استفاده نمی کنی.دکمه کنترل در رو با اطمینان فشار میدم.در پارکینک باز میشه و راکی و فرار نمی کنه.

در حالت عادی، وقتی قلاده بهش بسته هست، با باز شدن در تبدیل میشه به خرگوش و تا از در پارکینگ کامل نریم بیرون به جای راه رفتن یا حالا نهایتا دویدن، جهش های دیدنی انجام میده.تا چند دقیقه اول هم همه سعی خودش رو میکنه تا دست منو از کتف بکنه.که هنوز بعد 1 سال موفق نشده.

اینو گفتم که بدونید فرار نکردنش یه حرکت بی نظیر بوده.

با هم سوار "فِرِدی" میشیم و میریم دم مدرسه پسری.من هنوز سر مست کار راکی ، در ماشین رو با خیال راحت باز می کنم که قلاده رو ببندم ،که راکی طی یه حرکت انقلابی و پر شور با یه جهش از روی دست من میپره و میزنه به چاک.

البته من میدونم که این کارش فقط به این دلیل بوده که به من یاد بده که دَر با دَر متفاوته و من نباید از هیچ کسی انتظار داشته باشم که بتونه خودش حرفهای من رو تو موقعیت های متفاوت بکار ببره.

از هیچ کسی حتی راکی.

توصیه ایمنی: همیشه شفاف سازی رو در نظر داشته باشید" حتی" برای سگتون.

این "حتی" از اون حتی ها بودها.

......................................

من یه کلمه گفتم دنبال یه خاطره هستم.به صورت انفجاری از در و دیوار داره آشناهای قدیمی،حتی دوران بچگی بر من نازل میشه.

اونم نه این که من پیداشون کنم ها ،اونا یهو بهشون الهام شده من دچار کمبود نوستالژی هستم.هی دارن رخ می نمایانند.

وچه لذت خنده داری داره هوار شدن کلی خاطره رو سر آدم.

این روزها همش در نوستالژی بسر میبرم.

تا غرق نشدم تو بعضی هاشون منو در یابید.

هم اکنون نیازمند یاری شما هستم.بعدا نگید نگفتی ها.

پ.ن1: خواستم کلی شفاف بگم ها ولی انگار راه نداره.حرفام خودشون پیچ میخورن لامصبا.

پ.ن2:جهت تکمیل همون قضیه نوستالژی ، یه بیل بیلک گذاشتم تو فِرِدی که ازش بوی یاس متصاعد میشه.میشینم تو ماشین تصور میکنم که نشستم وسط یه بوته یاس.

ربطی به بوته یاس نداره ها ولی هی و هی دلم برای خونمون و محوطه اش تنگ میشه.

این بو منو پرت میکنه تو برج مهستان.کاملا بی دلیل.

شایدم تو کل شهرک غرب.

پ.ن3:با رسیدن کتاب های بی نظیر" آقای معروفی "،طلسم شکست و من دارم این کتاب جدید رو می بلعم به جای خوندن.

جدا که "تماما مخصوص" هست این کتاب.

پ.ن4:همین جوری نوشت:

هر شب

از خیالت باردار می شوم

و هر صبح

سقط می کنم این جنین حرام زاده را

. چه دل آشوبه محزونی

2010-02-04T23:48:00.000+11:00

این روزها

من از همون اول ها یه نسبت نزدیک با مادر رضا شاه داشتم گمونم.(مادر رضا شاه یه کتاب خونه پر کتاب داشته اونم کتاب های مصور.بدون هیچ متن ای) از متن همراه با عکس بیشتر خوشم میاد تا متن خالی، ولی تازگی ها این نسبت خیلی زیاد خود نمایی میکنه.فقط و فقط، ای -میل هایی رو تا ته میرم که عکس باشه.اگه متن باشه،چه فارسی ،چه انگلیسی نمی تونم تا ته بخونم.

میل هام رو فوروارد نمیکنم.میگم بعدا،بعدا هم نمیاد خوب به من چه.

از خیلی بچگی یکی از کارهای مورد علاقه ام کتاب خوندن بود.تنها مواقعی که میشد منو آروم گیر آورد وقتی بود که داشتم کتاب میخوندم.من کتاب نمی خوندم،تو کتاب غرق می شدم.یادمه خیلی از وقتا بعضی از کادو های خیلی دخترونم رو که دخترها هلاکش میشدن با بعضی از کتاب ها تاق (طاق)؟؟ می زدم.

این روزهایی که گذشت یه کتاب رو صد بار ورق زدم اما اگه بگید 1 صفحه خونده باشم.

نه که حالم بد باشه ها.اصلا.در عین حالِ خوب ،افسردگی گرفتم گمونم.

به جاش اینقدر فیلم دیدم که نگو.همش هم فیلم های خوب.

به همون روش دانلودی.گناهش گردن اون سایته.نزارن من نمیبینم ،میزارن خب خر نیستم که نبینم نه؟

هر کی بیاد بگه "خر" نیستی ولی "گاو" هستی (ماه تولدمه خب) ، خودش بسیار خر میباشد.گفته باشم از الان

دو نقطه دی یا دی دونقطه

..........................

آخرهای سال تحصیلی پارسال رفتم انتحاری طوری برای مدرسه "پسری" کار انجام دادم.اونم داوطلبانه .اینقدر هم از دل و جون مایه میزاشتم که برای خوردن یه کافیِ بین کار منو با بیل خاموش میکردن و می بردن

امسال دومین روز مدرسه یکی از مسئولین پرسید 3 شنبه ها چی کاره ای؟ گفتم احتمالا آزادم.گفت این یه خبر خوبه.میایی کمک؟

گفتم ،ای شیطونا شما هم دندونای منو شمردین ها.میامممممممممم

..........................

این آه کشیدن های راکی هم منو آره و اینا

خودشم فهمیده.حالا به جز این که مثل سنجاق قفلی همه جا بهم وصله و میره رو اعصابم گاهی، تازگی ها تا دعواش هم میکنم میره تو نزدیک ترین فاصله ممکنه میشینه و آه میکشه گاه به گاه

کافیه که یه نگاه ریز این جور موقع ها بهش بندازم، اونوقتِ که بی جنبه میشه و میاد مراسم لیس زدن و گاز ریز ریز گرفتن و اجرا میکنه و این یعنی آشتی و یعنی پاشو یه چی بیار دور هم بخوریم

این روزهای کذایی که من هی فیلم میبینم و هی راکی بیچاره دورو ور منه،دچار بی خوابی های مزمن شده.

بعضی وقتا ساعت 2 اینای صبح که میشه با حالت مو ژولیده و شل و ول از زیر پام منو نگاه عاقل اندر دیوانه میکنه که یعنی بسه دیگه،بخواب بزار منم بخوابم.

درسته که کمی خنگه (بد خواهاش میگن وگرنه به نظر من خیلی هم باهوشه) ولی وقتایی که حس می گیرم و ضمن دیدن فیلم هنر نمایی می کنم و گریه های بی صدا انجام میدم،با همون حال شوریده حاصل از بی خوابیش دستمو لیس میزنه و سرش و میزاره رو دستم.

همین کاراشه که منو پا بنده خودش کرده و شده عزیز کرده من و حق عبور و مرور بش دادم تو خونه.(البته به جز اتاق ها و روی مبل ها و آشپزخونه هنگام آشپزی)

پ.ن1:اگه خدا بخواد بزودی اینجا خبرهای مسرت بخشِ کاری نصب خواهد شد.این پّز بود گفته باشم.

پ.ن2:اگه بشه که یه خبرایی ازت پیدا کنم میدونی چقدر ذوق مرگ میشم.حیف که این فیس بوک لعنتی جم میخوره آدم بیل بورد میکنه اه اه اه.البته خب منم که راشو بلتم که چه جوری بپیچونم این بیل بورد رو ها ها

پ.ن3:عکس" راکی" جونمه هنگام گردش 2 تایی

پ.ن4:با یه دوست قدیمی و کلی خاطره مشترک چه کیف ها که نمیشه کرد.حتی اگه یکی تهِ دنیا باشه و اون یکی سرِ دنیا.

پ.ن5:امروز یه شخم جانانه زدم تو کامپیوتر بابت پیدا کردن یه فایل برای یه دوست،بعدِ مدتها خودم هم هزار بار گوش کردمش و هر بار یه جور خاص کیفشو کردم.

فایل صوتیه ولی یادم رفت اجازه بگیرم و گرنه براتون میزاشتمش.

اینجاهای شعرشو بسی دوست میدارم.درسته که با این کارم ناخنک میزنم به یه شعر قشنگ ولی گمون کنم این ناخونک هم کلی قشنگی شعر رو همراهش داشته باشه.

شگفتا هر چه تو را به یادم بیاورد زیباست

گفتی برای بردن بوی پیراهنت بر خواهی گشت

انگار امشب از انتهای جهان خبرهای تازه ای در راه است

هرگز نگو من باز خواهم گشت

اتفاقا پرندگان می روند

در بهار می میرند

بیدار شو

پیراهنم از شکفتن میخک و آفتاب، اندازه آسمان تو خواهد شد

بگذار ببوسمت، دهانم پر از بوی واژه و عنبر است

2010-01-29T11:02:00.000+11:00

والا از خدا که پنهون نیست از شما هم پنهون نباشه،من مدتیه دچار تنبلی شدم اونم شدید.اینه که بعد کلی زمان دارم به دعوت شراره جونی

جواب میدم و مینویسم

یه سری از فیلم های اخیر که دیدم و دوست داشتم رو باید لیست کنم.خداییش انتخاب برام خیلی سخت بود به دلایلی:

من حافظه ام در یاد آوری اسم ها مثل حافظه ماهیه.

تو این چند وقته اینقدر فیلم دیدم که از حساب خارجه.بیشترشون هم جزو فیلم های خوب بوده و این انتخاب رو سخت میکنه.

آهان اینم بگم که اینا که نوشتم یادم اومده و ترتب و دلیل خاصی نداره(بیشترشون)

همین دیگه.اینم از لیست فیلم ها:

Sweet November

The Blind Side

Law Abiding Citizen

The Pursuit of happiness

A Christmas Carol

My Sister's Keeper

The lake house

کسی از گربه های ایرانی خبر نداره

درباره الی

میم مثل مادر(من تازه دیدمش اگه قدیمیه به من چه)

شب یلدا (اینم دوست دارم خب)

همینا دیگه.نمیدونم چند تا باید مینوشتم.

پ.ن1: شراره جونم باور کن به خاطرت که خیلی عزیزه نوشتم وگرنه هنوز در دوران تنبلیم.

پ.ن2:خدا منو ببخشه و بیامرزه.یه سری از اینا رو مثل

رفتم سینما و حتی بصورت سه بعدی تماشا کردم.جاتون خالی. A Christmas Carol

خیلی از فیلم ها رو در منزل دیدم و از یه سایت دانلود کردم اونم با کیقیت محشر.گناهش پای اونی که این سایت رو ساخته.فحش هایی هم که کارگردان و تهیه کننده و بقیه عوامل دادن،به جز ناموسیاش ،بقیه نصف نصف که نامردی نشه

2010-01-14T14:27:00.000+11:00

نشونه ها

بعضی وقتا یه نشونه کوچیک آدم رو تا کجا ها که نمیبره!!!

یه تُن صدا، یه بوی خاص، یه کلمه آشنا، یه تصویر، یه عکس،....

اگه بدونی من رو پرت کردی به کجا ها.

از نظر من هر آدمی یه نشونه های خاص خودش رو داره که هیشکی دیگه اونارو نداره.این نشونه ها برای من مثل اثر انگشت اون آدم، منحصر به فرده.

رد پایی هم که آدمها میزارن تو زندگیِ هم دیگه یکی از اون نشونه هاست.هیچ دو تا رد پایی مثل هم نیست.

بعضی رد پا ها میشن رد پا قشنگ.بعضی ها رو دوست داری زود یه موج بیاد و پاکشون کنه.بعضی ها هم میمونن یه گوشه و خاک میخورن.

وقتی یه رد پا میشه "رد پا قشنگ" ، صاحب اون رد پا هم میشه آدم خاص با نشونه های خاص.

از خیلی خیلی بچگی، من روی یه سری چیزها دقیق بودم.

بصورت کاملا ناخودآگاه، همه آدمها و محیط دور و ورم رو دسته بندی میکردم .

بوهای خاص خونه ها همیشه مامانم رو میخندوند.میگفت تا وارد یه خونه میشدم میگفتم خونهِ طرف چه بویی داره برام.

بوی خونه ها تو دسته بندی من معمولا اینا بود: بهار،خفه، نمناک،شب،گرم،سرد،گشنگی،جیش،...

میدونم که اصلا این بوها وجود نداره تو دسته بندی واقعی بوها(بیشترشون)، ولی برای من همه اینا، بوهای خاصی هستن خب.

تُن صدای آدمها هم خیلی برام مهمه. میتونست و میتونه کمک کنه تو شناختن و مقدار دوست داشتنشون.

بعضی از صداها منو از بچگی میخکوب میکرد.اینقدر این میخکوب شدنم واضح بود که همه دور و وریهام متوجه میشدن.

الان وقتی دارن درباره کسی برام حرف میزنن و میگن از اون صدا ها داره که تو دوست داری،هم خنده ام میگیره هم میفهمم که از همون بچگی میمیک صورتم و نوع شیفتگی هام هیچ پرده پوشی برای حس هام نزاشته.

کلا ناراضی نیستم.فقط موقع هایی که خوب نیستم اصلا و نمیخوام کسی بفهمه اذیت میشم از این وضع.

مثل الان هام.شدم مجسمه یخی.دوست ندارم الانِ خودم رو

دوست ندارم هر ور رو که نگاه میکنم دلم مچاله بشه.دوست ندارم وقتی خودم با کلی تلاش خودم رو در سرپا ترین حالت ممکن نگه داشتم، یهو با شنیدن این همه اتفاقاتِ پشت سر هم و کوفتی نتونم سرپا بمونم پیش تو.

دوست ندارم هیچ وقت و هرگز منو دل مچاله و خسته و کم آورده ببینی.

دوست ندارم یهو بگی وای من دارم توِ اون سر دنیا رو هم نگران و ناراحت میکنم.

دوست دارم مثل همیشه بگی،بهت میگم چون هم هضمش میکنی هم یهو یه راه حلی میگی که آدم هم میمونه ،هم خندش میگیره،هم خوشش میاد.

آخرین راه حلم هم که همیشه اینه: بعضی چیزها رو با هیچ راه حل عاقلانه و غیر عاقلانه ای نمیشه نه هضمشون کرد نه حلشون کرد نه هیچیه هیچی

پس بهترین کار اینه که بفرستیشون به قسمتهای تحتانی بدن.

یکی از فواید مهم این قسمت از بدن اصلا همینه.

به افتخار قسمت تحتانی که متواضعانه از مسائل حل نشدنی نگهداری میکنه.

پ.ن1:خودم خوبم.هیچ چیز کوفتی غیر معمول نیست پیش خودم.ولی کوفتی هایی که هی و هی داره پیش میاد برای همه عزیزام ،دلم رو مچاله میکنه خیلی.

کاشکی بهم نگید که کاشکی بودی.

همین جوری نوشت اونم وسط یه پ.ن:

من از تکرار بیزارم،ازاین لبخند اجباری،ازاین احساس یأسی که تورو از خاطرم برده.

پ.ن2:بهم نگو شدم شکل مجسمه یخی.

نگو تا حالا هیچ مجسمه یخی "خجسته "ای مثل من ندیدی.

نگو که اگه هیشکی هم نفهمه تو یکی میفهمی که من دارم با چنگ و دندون این نقاب لعنتی خوشحالی و رضایت رو صبح به صبح رو صورت یخیم جاسازی میکنم.

به جای همه اینا بزار که کمکت کنم لامصب.

میدونی که میتونم.حتی اگه برم کره ماه هم باز میگم میتونم.

من هنوز هم نشونه ها رو میبینم،میخونم، حس میکنم.این رو یادت نره.

پ.ن3:دیدم مبهم و زیر پوستی و اینا ننوشتم دفعه قبل،گفتم این بار جبران کنم.

دی دو نقطه غیلظ

پ.ن4:این روزها خیلی ها مشغول زیر آبی رفتن هستند.شما چطور دوست عزیز؟

این روزها خیلی ها مشغول زیرو رو کشی هستند.شما چطور دوست عزیز؟

این روزها خیلی ها حتی عزیزانشون رو دور میزنند.شما چطور دوست عزیز؟

این روزها من همش دارم عق زدن خودم رو با دیدن این چیزها کنترل میکنم.شما چطور دوست عزیز؟

پ.ن5:عکس یه سنجاقک غول پیکرِ که نشسته بود رو تور بسکتبال پسری و نمیرفت.همون بود که هُری خاطره ریخت تو این روزهام.چشمک یواشکی.